681197.2’NCİ ANA BKM. FB.MD.LÜĞÜ MİLLİ SAVUNMA BAKANLIĞI.18.10.2017

681197.2’NCİ ANA BKM. FB.MD.LÜĞÜ MİLLİ SAVUNMA BAKANLIĞI.18.10.2017

ERÜ’DE GELENEKSEL EL SANATLARI SERGİSİ İLGİ GÖRÜYOR

ERÜ’DE GELENEKSEL EL SANATLARI SERGİSİ İLGİ GÖRÜYOR

AMATÖR SPOR HAFTASI HENTBOL MÜSABAKALARI SONA ERDİ

AMATÖR SPOR HAFTASI HENTBOL MÜSABAKALARI SONA ERDİ

KOCASİNAN’DA ULUSLARARASI FUTBOL TURNUVASI

KOCASİNAN’DA ULUSLARARASI FUTBOL TURNUVASI

KAYSERİSPOR, KONYA MAÇI İLE YARALARINI SARACAK

KAYSERİSPOR, KONYA MAÇI İLE YARALARINI SARACAK

HALİL İNALCIK’LA HATIRALARIM VE TARİH BİLMENİN ÖNEMİ
  • SÜLEYMANKOCABAŞ
    • SÜLEYMAN KOCABAŞ
    • suleymankocabas@kayserihakimiyet2000.com
    • 18 Ağustos 2016 - 15:41:36

kocabassuleyman @gmail. com
Tarihimizi Bilmeyen Devlet Adamları ve Politikacılar
25 Temmuz 2016’da ülkemizde bir çınar devrildi. Bir ışık, yıldız kaydı, kayboldu. Kaybettiğimiz merhum Prof. Dr. Halil İnalcık’tan bahsediyorum. Geçen yıl 100’üncü doğum yıldönümü kutlanmıştı. Hocamız İnalcık gerçekten “yaşlı bir çınar” gibi devrildi. Uzayda sönmesi gecikmiş yıldızlar gibi söndü gitti. Allah rahmet eylesin.
Benim Hoca ile ilk görüşmem ve tanışmam bir konferansına sebebiyle oldu. Konferans sonunda kendimi tanıttım ve imzalı kitaplarımı verdim. Tebrik etti, memnun olduğunu söyledi.
İkinci karşılaşmam, 1990’lı yıllarının ortalarında Türk Tarih Kurumunda oldu. Âdetimdendir, her yıl bu kuruma uğrar, yeni kitaplarından imzalı hediyem olarak kütüphanesine bağışlar, hazırlamakta olduğum yeni kitaplarım için arayıp da bulamadığım kitapların bir kısmını burada bulur, fotokopilerini alırdım.
Yine böyle bir ziyaret yılımdı. Yeni kitaplarımı vermek için kütüphane sorumlusu hanımefendinin kapısını çalarak içeri girdiğimde karşımda Halil İnalcık’ı gördüm. Hoca çok heyecanlı konuşuyor, bağırıp çağırıyor, “olmaz böyle rezalet”, “olmaz böyle şey” diye kızıp köpürüyordu. Yaşlı ellerinin titrediğini, yüzünün sarardığını gördüm. “Hocam, aman sakin olun, bu yaşta bu heyecanı vücudunuz kaldırmaz” diyerek ilk mukabelede bulundum. “Gel Süleyman otur, ben kızmayım da kim kızsın?” dedi. Hanımefendiye anlattıklarını kısaca bana da anlattı. “Biraz önce Meclis’ten geldim” dedi. Türkiye Büyük Millet Meclisini ziyaret etmiş, çok ilgi görmüş ve iyi karşılanmış. Bakanlar, milletvekilleriyle görüşmüş, konuşmuş. Onların tarih bilgilerini yoklamak için sorular sormuş. Hiç birisinden tatmin edici, doğru cevaplar alamamış. “Hocam, neler sordunuz, sorduğunuz sorulardan birisini söyler misiniz?” dedim. 10 kişiye “ Kıbrıs’ı kimden aldık?” sorusunu sormuş. Bunlardan yalnızca birisi “Venedik Cumhuriyeti’nden aldık” doğru cevabını vermiş. Diğer dokuz kişi, hani Kıbrıs Meselemizde Rumlar – Yunanlılara ihtilaflı haldeyiz ya, buna bakarak “Yunanlılardan aldık” yanlış cevabını vermişler. Hoca, en çok buna kızıp- köpürüyor, “Bir gün Kıbrıs meselesinin müzakeresi Meclis’e gelirse, Kıbrıs’ı kimden aldığımızı bilmeyen bakanlar, milletvekilleri bu mesele hakkında doğru- dürüst nasıl görüşler ortaya koşabilirler?” diye Meclis’e sitem ediyordu.
Kıbrıs’ı adada oturan Rumlar ve Yunanistan’dan (Zaten Yunanistan, Kıbrıs’ı alındığımız tarih 1571’de bize bağlı idi) değil Katolik Venedik Cumhuriyeti’nden almıştık. Üstelik de adayı alışımızın sebeplerinden biri olarak da bizi buraya ada Rumlarının “kurtarıcı” olarak davet etmesi olmuştu. Belki çok az kimse bilir. Lala Mustafa Paşa, Kıbrıs’ı fetih ettiğinde yönetim merkezi Lefkoşe’de Venedik bayrağını indiren ve yerine Osmanlı bayrağını çeken bir Rum papaz olmuştu. Katolik Venedik Cumhuriyeti, Roma’daki Papa’nın emrinde, tebaası Ortodoksları zorlaKatolikleştirmek işitiyor, bunu kabul etmeyen Ortodoks Rumlara zulmediyordu. Rumlar, tebaasına din ve mezhep hürriyeti veren Osmanlı yönetimine bu sebepten imreniyor, onun yönetimine girmek istiyordu. Zaten Osmanlı Devleti Rumlar ve Yunanlıların yaşadığı Yunanistan’ı ve Ege Adalarına da Venedik’in elinden almış, Yunanlalar ülkelerine Osmanlıyı “kurtarıcı” olarak davet etmişlerdi.
Ümitsiz, Heyecansız ve Aşksız Hayat Olmaz
Halil İnalcık hocamız, kültür hayatımıza onlarca değerli ve kalıcı eserler kazandırdı. Özellikle, Osmanlıyı gerçek ve yeniden keşfedilmiş anlamıyla onun eserlerinden öğrendik.
Geçen yıl Hoca’nın 100’üncü yıldönümü kutlanmıştı. Bu vesile ile bir röportajında çok dikkatimi çeken şunları söylemişti: “Ben eserlerimin çoğunu 80 yaşından sonra yazdım.” Bizde tekaüt yaşı 65’dir. Tekaüt Arapça bir kelime olup anlamı “işe yaramaz, miadını doldurmuş” demektir. Memur emeklilerimiz için biz şimdi buna “Emekli olmak” diyoruz. Gerçekten ben kendi yaşımla da test ettim. 65 yaş sanki, insan hayatında bir “sınır”, bir “milat başı”. 65 yaşını aşınca insan gerçekten çaptan düştüğünü, vücudunun yorulduğunu ve veriminin düştüğünü açık açık görüyor. Ama, şu da var: Gençliğinizden beri kendinize biçtiğiniz bir hedefiniz uğrunda, ümitleriniz, heyecanlarınız ve aşkınız devam ediyorsa, 65 yaş bile size vız gelir.
“Ümitsiz, heyecansız ve aşksız hayat olmaz” derler. Yüzüncü yıl vesilesiyle İnalcık hocaya sormuşlardı: “Sizi 100 yaşına kadar yaşatan sır nedir?” Buna adı geçen cevabı vermişti. Yaptığınız işin heyecanın duymuyor, onun uğrunda aşkla ve şevkle çalışmıyorsanız başarılı olamazsınız. Bu, aynı zamanda beyninizi ve vücudunuzu çalıştırmanıza sebep olduğu için genç ve dinç kalmanıza sebep olur. Bunlarla Hoca, 80 yaşından sonra bile dinç kalmayı ve en verimle eserlerini bu “tam olgunluk çağı” nda vermeyi başarmıştı. Bizde 80 yaşı ki, yine insan ömründü bir diğer “milat başı” olarak , “Bir ayağı çukurda denilir. Yani mezarda.
Tarih Bilmenin Önemi
İnalcık hocanın, milletvekilleri ve bakanların tarih bilmemesine kızıp köpürmemesi yersiz değildi. Çünkü, ülkeyi yönetmeye talip liderlerin ve politikacıların iyi ve zengin tarih bilgisine sahip olmaları zorunludur. Tarih ilmine, milletlerin ve toplumların bir “Tarih Laboratuvarı” gözüyle bakmamız mümkündür. “Geçmişte olup bitenleri bize öğreten bilim dalı” şeklinde tarif edilen tarih ilminde, bize yaşanan olaylar, bütün olumlulukları ve olumsuzluklarıyla anlatılır. Onu okuyanlar için olumsuzlukları- ndan dersler alınarak bir daha bunların tekrarlanmaması ve yine olumluluklarından da dersler alınarak “iyi birer tarih tecrübesi” olarak bunların devam ettirilmesi ve üzerlerine “yeni iyiler” in konulmasına çalışılır ki, tarihte “tekamül” hep böyle ortaya çıkmıştır.
Tarihte başarılı olmuş, milletlerine hamleler yaptırmış, destanlar yazdırmış büyük liderlerin yetişme durumlarına bir bakalım. Bunlardan İngiliz Başbakanı Winston Churchill’e sormuşlar: “Nasıl başarılı devlet adamı oldun?” Şu cevabı vermiş. “Önce tarih okudum, tarih öğrendim, sonra devlet adamı oldum.” Churchill ki, İngiliz ve dünya tarihine, Donanma Komutanı ve Başbakan olarak tarihte İngiltere’ye I. ve II. Dünya harpleri “zaferlerini kazandıran devlet adamı” olarak geçmiştir.
Churchill’in dışında tarihe “başarılı devlet adamları ve liderleri” olarak başka kimler geçmiştir? Birkaçını ve herkesin bildiği ünlülerini hatırlatalım: Fatih Sultan Mehmet, I. Napolyon, OttovonBismark, Sultan II. Abdülhamid ve Mustafa Kemal Atatürk. Bunlarını hayatlarını okuyanlar hep şunları bilirler: Bu büyük liderler birer iyi okuyucu idiler ve zengin özel kütüphaneleri olan kimselerdi. Zengin tarih bilgisi sayesinde 1453’e kadar İstanbul’u fethetmek kimseye nasip olmadığı halde Fatih Sultan Mehmet’e nasip olmuştur. I. Napolyon, Fransa’nın sınırlarını Moskova’ya kadar uzatmaya çalışmış, Mısır’a kadar uzanmıştır. Tarihte hiçbir Almanın başaramadığı “Alman Birliğinin Kurulması veya Büyük Almanya” Bismark tarafından kurulmuştur. “Osmanlı İmparatorluğu 20. Yüzyıla çıkmaz batar” denilen bir ortamda, onu 1876 – 1909 yılları arasında hüküm süren saltanatı müddetince 33 yıl yaşatmayı başaran Sulta II. Abdülhamid’in “deha diplomasisi” olmuştur ki, onunla çağdan dünyanın en büyük “iki diplomatından biri” denilen Bismark, “Sultan Abdülhamid benden daha büyük diplomattı” diyebilmiştir. Osmanlı Devleti’nin yıkıntısı üzerinden, Türk İstiklal Harbi’ni kazanarak “Türkiye Cumhuriyeti Devleti” ni kuran ise, Mustafa Kemal Paşa olmuştur.
Mustafa Kemal, daha tahsilinin ilk yıllarından beri kendisini iyi bir okuyucu olarak geliştirmiş, bilgisini artırmak için Türkçeyi yeterli bulmayarak genç subaylık yıllarında bir Fransız kadını kendisine öğretmen tayin ederek ondan Fransızcayı öğrenmiştir. Cephelerdeki çadırlarında bile ömrü okumakla geçmiştir.
Mustafa Kemal Paşa, cumhurbaşkanı olduğu yıllarda, Çankaya köşkünde ünlü sofrasının müdavimlerinden Vasfi Bey, onun kitap okumaya devam ettiğini görünce takılır: “Paşam, cephede savaşları, İstiklal Harbini kitap okuyarak mı kazandın? Üstelik cumhurbaşkanı da olmuşsun, bundan sonra çıkacağın bir makam yok. Yeter artık, kitap okumayı bırak” dediğinden ona şu cevabı vermiş: “Ben okumasa idim, bütün bunları yapamaz, cumhurbaşkanı olamazdım. Başarılarımı okumama borçluyum. Daha askeri ortaokul –lise yıllarımda ailem harçlık gönderirdi. Bunu hiçbir yere harcamadan kitap alır okurdum.”
Atatürk’ün de zengin özel kütüphanesi vardı. Kitaplarını satır satır okumuş, altlarını çizmişti. Hatta bu altlarını çizdiği ve onun hangi kitaplar ve satırlardan etkilendiğini ortaya koymak için “Atatürk’ün Okuduğu Kitaplar” dizisi adı altında birkaç dizine kitapların tıpkı basımları yapılmıştır.
Bu diziden anladığımıza göre, Atatürk, “ İhtilal” olarak en çok 1789 Fransız İhtilalinin Nasyonalizm (Milliyetçilik), Laisizm (Laiklik) ve Liberalizm fikirleri ve “sosyologlar” dan olarak da insanı “Merkez” alan ve “Hayatı dünyalılaştıran” denilen Pozitivizm isimli felsefe – fikir cereyanının kurucusu Fransız düşünür AugusteComte’den etkilenmiş ve TC Devletini bunların fikri ve siyasi temelleri üzerine kurmuştur.
İnalcık Hoca’nın Verimli ve Örnek Profesörlüğü
Bizde üniversite öğretim üyeleri profesör olunca, genelde sesiz kalırlar ve kendilerini pasife çekerler. Bununla ilgili bir hatıramı da anlatmak istiyorum. 2000’li yılların başında idi. Erciyes Üniversitesi Sağlık ve Kültür Daire Başkanlığında memur ve kültür programları yapımcısı dostum Yaşar Elden, Kayseri Elif televizyonunda haftalık programlarından olarak, “Niçin Kitap Okumuyoruz? Kitap Okuma Alışkanlığını Nasıl Kazandırabiliriz?” isimli bir program yapmış, programına Erciyes Üniversitesi Sağlık ve Kültür Daire Başkanı Hüseyin Cömert, aynı üniversitenin Yapı İşleri Daire Başkanı Fikret Yağmur ve Talas İlçe Milli Eğitim Müdürü Osman Sel’i canlı yayında konuk etmişti. Söz sırası Osman Sel’e geldiğinde şunları söylemişti: “Geçen gün Kıvılcım kitabevinde bir masa etrafında arkadaşları oturuyorduk. Söz okumadan açılmıştı. Karşımda oturan profesör dostuma sordum: ‘Hocam, son bir ay içinde hangi kitabı okudunuz?’ ”. Hoca şu cevabı vermiş: “Ben profesör oldum. Artık Kitap okumaya ihtiyacım yok.”
Bu program, özellikle profesörün sarf ettiği söz sebebiyle üniversiteyi ayağa kaldırmıştı. Rektör Prof. Dr. Zeki Yılmaz’ı arayan birçok profesör, “Yaşar Elden programında bizi aşağıladı” diye şikayet edince, Elden’i makamına çağıran Yılmaz, “Bizi yerden yere vurdun” diyerek ona sitem etmiş ve yayın kasetini istemiş. Hukuk Müşaviri kaseti incelemiş ve suç unsuru bulamamış.
Bu programda olup bitenler bana şunu da hatırlattı: “Öğretim üyeleri, acaba profesör olana kadar kaç kitap okuyorlar, kaç kitap veya makale yazmışlar. Bir doçentin profesör olma kriterleri nelerdir?”
Bunan da cevabını yine Erciyes Üniversitesi içinden buldum. Bunula ilgili hatırım da şöyledir: Yine Rektör Yılmaz’ın günlerinde idi. Erciyes Üniversitesi İlahiyat Fakültesi profesörlerinden bu fakültenin dekanı dostum Prof. Dr. Ali Toksarı’yı ziyarete gitmiştim. Masasının üstü çok kalabalık harıl harıl çalışıyordu. Beni görünce, “Hocam, işlerim çok yoğun, buyurun oturun çay ısmarlayayım için” dedi. Yoğunluğu sebebiyle kısa bir çay faslı ile ziyaretimi bitirecektim. Çayımı içerken Hocaya sordum: “Hocam ne bu telaş?” Şu cevabı verdi: “Kusura bakma, yarın bir doçentin profesör olması için jüri toplanacak, profesörlük oluru raporunu yazmak için beni görevlendirdiler. Akşama bunu yetiştirmeye çalışıyorum” dedi. “Hocam” dedim. “Bir doçentin profesör olması için kriterler nelerdir?”. Cevabı şu oldu: : “En az iki makale yazıp, bir kitap yayınlaması lazım.”
Benim bu sırada yayınlanmış 40 kitabım (2016 itibariyle kitap sayımız 75 oldu) ve 150 makalem vardı. Hocaya dedim: “Hocam, iki makale ve bir kitapla profesör olunuyorsa herhalde ben 40 kitabım ve 150 makalemle 40 kere profesörüm.” Hoca da bana takıldı: “Süleyman, sen zaten beni gözümde yıllardır profesörsün. Ama, etiketin yok, sen alaylısın” dedi.
“Alaylı” deyince ben de hemen hocaya takıldım: “Tarihte büyük buluşlar ve büyük zaferlere imza atanların çoğu alaylıdır. Bizde “alaylı”, özellikle askeri bir terim olup, askeriyede, Harp Okulundan mezun olmayıp da erlikten başlayarak kendilerini ispatlayanların orgeneralliğe kadar yükselmesine denilir. “Mesela bizde bunlardan birisi, İstiklal Harbimiz zamanında I. Ordu Komutanı Orgeneral Nurettin Paşa’dır. Büyük Taarruz başlayınca, emrindeki birliklerle Balıkesir –Bursa – İnönü “Kuzey Cephesi” hattında Yunan ordusunu yan tarafından vurarak çökertti. Çöken Yunan ordusu kaçmayı başladı. Bursa – Manisa hattında onu atlı birlikleriyle kovalayarak İzmir’de denize döktü. 7 Eylül 1922’de İzmir’e giren ilk komutan ve paşa Nurettin Paşa’dır. Ardından Mustafa – Kemal – Fevzi Çakmak – İsmet İnönü üçlüsü 9 Eylül’de İzmir’e geldi” dedim.
İstiklal Savaşımız kazanıldıktan sonra komutanlar arasında “Zaferi sen kazandım, ben kazındım” polemiği başladı. “Nurettin Paşa, ben kazamdım” deyince, İstiklal Savaşının Başkomutanı olarak Mustafa Kemal Paşa, zaferin nimetini kimseye kaptırmamak için, “Hayır, sen değil ben kazandım” dedi. Hatta “Nutuk” u bunun için de yazdığından bahsedilir. “Nutuk” un neredeyse yarısı Mustafa Kemal Paşa’nın Nurettin Paşa’yı “gözden düşürme polemiği” nden ibarettir. Nurettin Paşa da ona cevap verdi. Bunların yayınlanması yasaklandı.
Nurettin Paşa’nın büyük hizmetleri olmuştur. Bu inkar edilemez. Mustafa Kemal Paşa da başkomutan olarak savaşın topyekun planlayıcısıdır ki, onun da hizmetleri küçümsenemez.
Yazımızın bu ara başlığından varmak istediğimiz hüküm şudur. Bizde maalesef birçok profesör, profesör olduktan sonra, “Artık akademik rütbe almada son basamağa gelmişim” düşüncesiyle olacak ki kendilerini sessizliğe vepasifizme almaları oluyor. Kendileriyle karşılaştığım çoğu profesör dostum ise, , kitap yazma işi söz konusu olunca bana hep şunları söylediler: “Hocam, nasıl kitap yazalım, haftada 30 saat ders ve önünüzde dağlar kadar yazılı kağıtları. Üstelik, rektörlük ve dekanlığın verdiği bir sürü angarya görevler. Bunların arasında kaybolup gidiyoruz. Gel de kitap yazmaya vakit bul!” Bu cevapları karşısında hocalara hak verdim doğrusu. Bana da hep sorarlar: “Hocam, çok velut yazarsınız. Biz kitaplar yazamıyoruz. Siz nasıl yazıyorsunuz? Bunun sırrı nedir?” Onlara cevabım şu oldu: “Ben, bağımsız ve serbest bir yazarım. Bu işi iaşe ve ibadem için değil, içimden gelerek milletime hizmet etmek heyecanı ve aşkıyla yapıyorum. Kendimden başka hiçbir yere bağımlı değilim. Bu bakımdan bütün zamanların araştırma yapmak ve kitap yazmak için boştur. Ama, benim gibiler alaylı olduğu için pek hesaba katılmıyor.”
Değerli hocalarımız, bu cevabımı olumlu karşıladılar ve “alaylı, hesaba alınmama” fikrime çoğu katılmadı. “Hocam, siz bizden daha verimli bir yazarsınız, bizim yazamadıklarımızı siz yazıyorsunuz. Kendi kendini yetiştiren bir bilim adamı olarak bizim gözümüzde değerlesiniz. Kitaplarınızı öğrencilerimize tavsiye ediyoruz ve kitaplarımızda kaynak eserler olarak kullanıyoruz” dediler. “Yalnız” diyerek ilave ettiler: “Sizin gibi başarılı serbest yazarlara bir formül bulmak lazımdır, fahri doktorluk veya profesörlük verilebilir, derslere misafir veya sözleşmeli öğretim üyesi olarak girebilirsiniz” dediler.
İşin içinde “fahrilik” olunca bunun bizde nasıl işlediği aklıma geldi: Ömrümde şimdiye kadar pek az yazar, şair ve sanatçıya fahrilik unvanları verildiğine şahit oldum. Bizde genelde, üniversiteleri ziyaret ettiklerinde fahri doktorluk, profesörlük hep ya darbe liderlerine ya cumhurbaşkanlarına ya da başbakanlara vb. verilir. Seyrek olarak da işadamları alırlar. 12 Eylül 1980 darbesinin lideri Orgeneral Kenan Evren’e verilen plaket, doktora vb. sayısı 7 çuval dolusu olmuş. Ölmeden önce, “Bu kadar şeyi nereye koyayım ne yapayım” diye sızlanarak, bunları delikli bir taşa bağlatıp Ege denizine attırmış. Herhalde, “Kıymetini halk bilmezse balık bilsin” diye. Gazeteler bunun haberini yapmıştı. Ben de bunlardan öğrendim. Evren ve darbe yapan dört kuvvet komutanı arkadaşı “Anayasal düzeni değiştirmek” suçundan yargılanarak idam cezasına çarptırıldılar (bizde idam olmadığı için ağırlaştırılmış müebbet çevrildi), rütbeleri söküldü. Bundan dört ay önce de Anayasa Mahkemesi bu kararı onayladı. Acaba o 7 çuval dolusu plaketleri, fahrilikleri vb. verenler şimdi ne haldeler? Geri isteyebilecekler mi?
Mahkeme süreci devam ederken, 5 darbeci komutandan hayatta kalan son iki komutan Genel Kurmay Başkanı Orgeneral Kenan Evren, 10 Mayıs 2015 ve Hava Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Tahsin Şahinkaya 9 Temmuz 2015’de öldüler. Evren, cumhurbaşkanı olması sebebiyle, “Devlet Töreni” ile kaldırılması gerekirken, rütbe ve unvanları alındığı için bu yapılmadı. Her iki cenaze de Genel Kurmay Başkanlığının basit bir töreni ile kaldırıldı.
Biz toplum ve millete olarak çok garip ve acayip bir toplum ve milletiz. Yukarıda unvanlarını sıraladıklarımıza plaketler, fahrilikler vb. genelde “hak ettikleri ” için değil, onlara yaranmak ve onlardan üniversiteleri, şehirleri adına ödenekler, kendilerine unvanlar vb. koparmak için verilmiştir.
Türkiye’de bunlar yaşanırken yabancı ülkelerde durum nasıl oluyor aklıma gelmedi değil. Bunun da cevabını bir hatıram olarak dostum ve meslektaşım Ziraat Yüksek Mühendisi hemşerimiz Kemal Sandık’tan öğrendim. 1999 – 2002 zaman dilimindeki Anasol – M Koalisyon Hükümeti (Anavatan Partisi – Demokratik Sol Parti – Milliyetçi Hareket Partisi koalisyon hükümeti) zamanında ABD’ye Türkiye’nin “Tarım Ataşesi” olarak atanmıştı. Türkiye dönüşü beni ziyaret etti. Yazdığım ve yayınladığım 50 kitabımı görüp inceleyince, “Üniversitede sana bir kürsü (yeni adı, bir bölüme yerleştirme) verdiler mi?” dedi. “Hayır” dedim, “Beni meslekten bir tarihçi değilim, senin gibi Ziraat Yüksek Mühendisiyim. Etiketim yok. Bu yüzden vermezler” dedim. Kendisi Amerika’da inceleme yapmış. “Amerika’da durum böyle değil” dedi. Etikete bakmazlarmış. İstersen çoban ol yaptığın işin sonucu ve kalitesine bakarlarmış. Hakkında hemen bir komisyon toplanır, kararını verir, seni getirmek istediği bir yere, makama getirirmiş. “Amerikan başarısı ve mucizesi” nin sebeplerinden birisi de bu imiş. Sayın Sandık’la, “Bizim bu seviyeye gelmemiz için daha çok ekmek yememiz lazımdır” esprisiyle şakalaştık.
Merhum hocamız İnalcık, profesör olduktan sonra kendisini sessize ve pasife almadı. En değerli, kaliteli ve kalıcı kitaplarını profesör ve hatta emekli olunca yazdı. Onun statüsünde verimli ve kitaplarının çoğunu profesör olduktan sonra yazan, İsmail Hakkı Uzun Çarşılı, Süheyl Ünver, Enver Ziya Karal, Osman Turan, Hilmi Ziya Ülken vb. gibi bir dizine de olsa örnek profesörümüz vardır. Bunları kitaplarıyla daima anılıyorlar, eskimez eserlerinin yeni yeni baskıları yapılıyor. Bunların dışında, çeşitli sebeplerden “verimli olamamaları” sebebiyle ölmüş ve isimleri unutulmuş nice binlerce tarih profesörü var. Günümüzde bir profesörümüzün başı ne kadar yoğun da olsa, ülkesine en azından birkaç kalıcı ve klasik eser kazandıracak zamanı mutlaka vardır ve yoksa aranıp bulunmalıdır. Bu uğurda 101 yaşında dünyasını değiştiren İnalcık Hoca onlara için en iyi bir örnektir. Türkiye’de ilim ancak böyle gelişir.
İnalcık Hoca’yla Son Görüşmem
İnalcık Hocayla olan hatıralarımı daldan dala atlayarak yazıyorum. Onunla dolaysız – dolaylı olduğu için ve biraz da olup bitenlerden ders almak amacıyla yazdım.
Hocayla son karşılaşmam, Erciyes Üniversitesinde Rektör Prof. Dr. Fahrettin Keleştimur’ un rektörlüğü zamanında oldu. Turizm ve Otelcilik Yüksek Okulu öğrenci girişinde kitaplarımı imzalıyordum. Öğrenciler, “İnalcık Hoca, okulumuza gelip konferans salonunda konferans verecek” dediler. Buna çok sevindim. Etrafında büyük bir kalabalık kapıdan girince beni gördü ve selam verdi: “Süleyman kolay gelsin, konferansımdan sonra gelip kitaplarından alacağım” dedi. İhtiyarlamıştı. Kollarından iki kişi tutarak götürüyordu. “Hocam, siz zahmet etmeyiniz, konferansımızdan sonra ben gelir veririm” dedim.
Konferansını izledim. Mutant olduğu üzerine Osmanlı tarihinden bahsetti. Gençlere öğütler verdi. “Bakınız, ben bu yaşımda bile sizlere faydalı olmak için kitaplar yazıyorum, konferans vermek için yollara düştüm. Dinçliğimi, yaptığım işin ümidi, heyecanı ve aşkını yaşamama borçluyum. Sizler de beni örnek alarak yaşınıza başınıza bakmadan çok çalışınız. Bu ülkenin büyük hizmetlerinize ihtiyacı vardır” dedi.
Konferanstan sonra hocayı bir odaya aldılar. Yanında Rektör ve hocalar vardı. Odaya ben de girerek yeni kitaplarımı imzalı olarak takdim ettim. “Seni çok takdir ediyorum, yeni eserlerini bekler, başarılarının devamını dilerim” dedi. Bu arada, Mısır’da El –Ezher üniversitesi hocaları tarafından Arapçaya çevrilen ve Kahire’de yayınlanan “Sultan II. Abdülhamid Şahsiyeti ve Politikası” isimli Arapça kitabımı da takdim ettim. Buna da çok sevindi. “Bir Türk yazarının kitabının yabancı ülkelerde okunması bizim gururumuzdur” diyerek beni taltif etti. Yanından, iyi ve sıhhatli günler dileyerek ayrıldım.
İnalcık Hoca, kendisinden birçok bakımlardan örnek alacağımız bir hoca olarak ahirete intikal etti. Allah rahmet eylesin…

  • Etiketler

The comments are closed.

Üye Girişi
  • Kullanıcı Adınız
  • Şifreniz