Millet olarak son dönemde siyasileri devlet adamı gibi görmeye başladık…
Devleti soymanın sıradanlaştığı, adeta siyasi makamlara gelenlerin devleti soymayı görev tanım formlarının bir maddesi olarak görmelerinin son örneği fon krizi bir kez daha gösterdiki, siyasi makamlara gelmekle devlet adamı olunmuyor…
Sözüm ona eskiTürkiye’yi beğenmiyorlar ama o beğenmedikleri eski Türkiye’de müsteşar kadroları vardı, Devlet Planlama Teşkilatı vardı…
Liyakatlı bürokratlar vardı, devlete adanmışlık vardı…
Beğenilmeyen eski Türkiye’de devlet adamları devletin yönünü ve büyük stratejisini belirler, bürokratlar ise devletin kararlarını kurumlar aracılığıyla uygulardı…
Liyakatli ve bağımsız işleyebilen kurumlar vardı beğenilmeyen eski Türkiye’de…
Şimdi ise nepotizm var, yandaş var, lidere sadakat ve partiye adanmışlık var…
Tek adam rejimi ile iyice bozulan devlet işleyişinde bürokratlar da eski siyasetçilerden,
Partili yandaşlardan atanınca iyice bozuldu düzen…
Yeni düzende siyasilerin devlet adamı gibi davrandığı ve devlet adamı gibi kabullendirildikleri için de ülkenin iki yakası bir araya gelmiyor…
Dış siyasetten, eğitime, sağlıktan, üniversitelere, ekonomiye kadar…
Oysa siyasetçi ile devlet adamı arasında çok fark var;
Siyasetçi bir sonraki seçimi düşünür. Devlet adamı ise gelecek nesilleri düşünür…
Siyasetçi parti çıkarlarını ön planda tutar, devlet adamı ise devletin ve milletin ortak çıkarlarını gözetir…
Siyasetçi günlük siyasi tartışmalara odaklanır ve kaosdan beslenir, devlet adamı ise uzun vadeli strateji geliştirir…
Siyasetçi eleştiriye karşı savunma mekanizmasını çalıştırır, çok bağırdıkça haklı olacağına inanır, devlet adamı ise eleştiriden ders çıkarır…
Siyasetçi gücünü makamından alır. Devlet adamı ise gücünü liyakatinden, adaletinden ve güvenilirliğinden alır…
Siyasetçi kendi döneminde yaptıklarını önemser, benden sonra tufan der, devlet adamı kendisinden sonrasını da düşünür…
Siyasetçi iktidarda kalmak için her yolu mübah görür, devlet adamı ise arkasında iyi bir miras bırakmaya çabalar…
Gerçek devlet adamı; devleti şahsi mülkü olarak görmez…
Kendisine muhalif olanları düşman kabul etmez…
Devletin kurumlarını şahıslardan üstün tutar…
Adaletin terazisini bozmaz…
Halkın refahını ve huzurunu şahsi çıkarından önde tutar…
Gelecek kuşaklara güçlü, bağımsız ve adil bir devlet bırakmayı hedefler…
Her gördüğümüz sakallıyı hacı, her başını kapatanı ahlaklı, her rakı içeni ayyaş, her Anıtkabir’e gideni Atatürkçü ve icazet ile atanan bakanları, liderin seçtiği vekilleri, belediye başkanlarını devlet adamı olarak görmeye devam ettikçe ve yaptıkları yolsuzlukları, ahlaksızlıkları sırf bizden diyerek görmezden geldikçe bu düzen değişmez elbette düzülen de…
Son söz;
“Ülkeler istilalar ile yok olmazlar, içlerinden çürüyerek yok olurlar…”
Abraham Lincoln…