KÖTÜLERİN ÇETELESİ TUTULMUYOR

Eskiden bir kötülük duyduğumuzda şaşırırdık.

Birisi birinin hakkını yemiş, bir başkası hırsızlık yapmış, öteki bir insanın namusuna göz dikmiş…

Duyduğumuzda üzülür, kızar, kınardık.

Şimdi ise neredeyse şaşıracak hâlimiz kalmadı.

Bir gün gasp haberi, ertesi gün taciz, başka bir gün miras kavgası, akrabasının hakkını yiyenler, çalışanının emeğini sömürenler, yetimin hakkına göz dikenler, iftira atanlar, gıybet edenler, insanları aldatanlar…

Bir bakıyorsun biri başkasının malında, diğeri başkasının namusunda, öteki başkasının emeğinde gözüyle dolaşıyor.

Kimi cebinden çalıyor, kimi geleceğinden, kimi onurundan, kimi de hayatından…

Üstelik artık mesele yalnızca küçük hesaplar da değil.

Devletin malına, milletin emanetine göz dikenler; milyonları, milyarları bulan vurgunların konuşulduğu olaylar…

Öyle ki insan bazen düşünüyor: Bazılarının cepleri biraz daha geniş olsa, dünyayı bile çalıp ceplerine koyacaklar!

Küçük hırsızlıkların da büyük vurgunların da ortak noktası aynı: Başkasının hakkını kendi çıkarından daha değersiz görmek.

İnsan bazen düşünüyor: Bu kadar kötülük ne zaman birikti?

Elbette eskiden de kötüler vardı. Belki o zaman iletişim bu kadar yaygın değildi, medya her olayı evimizin içine kadar taşımıyordu.

Belki de birçok kötülük duyulmadan, konuşulmadan karanlıkta kalıyordu.

Ama bugün kötülüğün görünürlüğü de, çeşitliliği de insanı yoruyor.

Üstelik mesele yalnızca suç işleyenler değil. Bir de kendisini dürüst, ahlaklı, namuslu gösterip fırsatını bulduğunda başkasının hakkını yiyenler var. Dışarıdan başka, içeriden başka olanlar…

İnsanların birbirine güvenmekte zorlandığı, iyiliğin saflık, dürüstlüğün enayilik gibi görüldüğü bir düzenin içinde yaşıyoruz.

En acısı da şu: Kötülük artık yalnızca yapıldığında değil, normal karşılandığında da büyüyor.

Bir haksızlığa ses çıkarmıyoruz, bir kul hakkını görmezden geliyoruz, bir namussuzluğu unutuyoruz.

Sonra da aynı şeyleri yapanların sayısının neden arttığını sorguluyoruz.

Eskiden kötüler sayılırdı. Şimdi ise kötülüklerin sayısını tutmaya kalksan, defter yetmiyor.

Gasp edenler, hak yiyenler, emeği sömürenler, namusa göz dikenler, iftira atanlar, insanları aldatanlar…

Her birinin ayrı bir hikâyesi, ayrı bir bahanesi, ayrı bir mağduru var.

Galiba artık kötülüklerin değil, iyiliklerin çetelesini tutmamız gerekiyor.

Çünkü kötülükleri saymaya kalksak bitiremeyeceğiz.

Bir toplumda kötülüklerin sayısı arttıkça değil, kötülük karşısında insanların şaşırma duygusu azaldıkça asıl çürüme başlar.

Kötülerin çetelesi tutulmuyor. O kadar çoklar ki artık saymakla bitmiyor.