#İhsanDüşünmedenEdemiyor
AHİRETE HAZIRLIK KURSLARI AÇSAM KAÇ KİŞİ GELİR, KAÇ KİŞİ PARA VERİR?
İnsanları bazen gerçekten anlayamıyorum…
Üniversite sınavını kazanabilmek için hazırlık kurslarına giderler. KPSS’ye hazırlanmak, bir memuriyet elde etmek için binlerce lira harcarlar.
Ehliyet almak için sürücü kurslarına kayıt yaptırırlar.
Meslek edinmek, kariyer yapmak, daha iyi bir hayat yaşamak için yıllarca emek verir, zamanlarını ve paralarını seve seve harcarlar.
Bunların hiçbirine karşı değilim. Elbette insan geleceği için çalışmalı, kendisini geliştirmeli, hedefleri doğrultusunda gayret göstermeli.
Ama bir de işin başka bir tarafı var…
Ahirete hazırlık kursları açsam acaba kaç kişi gelir?
Kaç kişi kayıt yaptırır?
Kaç kişi devamlılık gösterir?
Kaç kişi bu kursa zaman ayırır?
Kaç kişi bunun için cebinden para vermeyi göze alır?
Üniversite sınavını kazanamazsak bir sonraki yıl yeniden hazırlanma şansımız var. KPSS’de başarılı olamazsak tekrar deneyebiliriz. Ehliyet sınavından kalırsak yeniden sınava gireriz.
Peki, hayat sınavı bittiğinde yeniden hazırlanma, eksiklerimizi tamamlama, yanlışlarımızı düzeltme veya bir kez daha deneme imkânımız olacak mı?
Dünyadaki birkaç yıllık rahatımız için aylarımızı, yıllarımızı veriyoruz.
Bir meslek sahibi olmak, makam elde etmek, daha çok kazanmak, daha iyi yaşamak için gece gündüz çalışıyoruz.
Peki, bir gün mutlaka karşılaşacağımız ölüm gerçeğine ne kadar hazırlanıyoruz?
İbadetimizi, ahlakımızı, kul hakkını, helalleşmeyi, iyiliği, merhameti ve insanlara karşı sorumluluklarımızı ne kadar önemsiyoruz?
Çocuklarımızın iyi bir üniversite kazanması için özel dersler aldırıyoruz.
İyi bir meslek sahibi olmaları için her türlü fedakârlığı yapıyoruz.
Peki, iyi bir insan, güzel ahlaklı, vicdanlı, inançlı ve sorumluluk sahibi bireyler olmaları için aynı hassasiyeti gösterebiliyor muyuz?
Yanlış anlaşılmasın; mesele kurs açmak, para kazanmak veya insanları bir yere toplamak değil.
Mesele, önceliklerimizi neye göre belirlediğimiz!
Dünya hayatı için yaptığımız hazırlıkların hiçbirine itirazım yok. İtirazım, ebedî hayatı düşünürken gösterdiğimiz ihmale…
Çünkü dünya hayatı geçici, ölüm hakikat. Ahiret ise inancımızın en temel gerçeklerinden biri.
Unutmayalım; ahiret hazırlığı bir kursa kayıt yaptırmakla, bir ücret ödemekle ya da birkaç günlük eğitimle tamamlanmaz. İmanla, ibadetle, güzel ahlakla, kul hakkından sakınmakla, iyilikle ve her gün kendimizi hesaba çekmekle olur.
Belki de kendimize şu soruyu sormamız gerekiyor:
Dünyada yaşayacağımız 60-70 yıl için bu kadar hazırlık yaparken, sonsuzluk için ne yapıyoruz?
İşte ben en çok bunu düşünmeden edemiyorum…