Önce bir belgesel seyrettim…
Dakikalarca süren görüntülerde ne siyaset vardı ne de insanlar…
Sadece doğa vardı.
Ama gördüm ki doğanın dili, bazen insanların kurduğu en uzun cümlelerden daha anlamlıdır.
#İhsanDüşünmedenEdemiyor
Belgeselde aslanlar, kurtlar, sırtlanlar ya da çakallar değil; öküzler dikkatimi çekti.
Kocaman cüsseleri, güçlü boynuzları, sarsılmaz görüntüleri vardı.
Tek başlarına bakıldığında her biri, karşısındaki avcıdan çok daha güçlüydü.
Ama ne zaman sürü dağıldı…
Ne zaman her biri kendi yönüne koştu…
İşte o zaman çakallar cesaret buldu.
Çünkü çakalların gücü, kendi kuvvetlerinden değil; sürünün dağınıklığından geliyordu.
İnsan düşünmeden edemiyor…
Acaba tarih boyunca nice milletler de böyle mi parçalandı?
Dışarıdan gelen saldırılar mı onları yıktı?
Yoksa önce kendi aralarındaki ayrılıklar mı onları zayıflattı?
Tarih bize gösteriyor ki büyük devletleri çoğu zaman dış düşmanlar değil, içeride kaybolan birlik ruhu yıkar.
Birlik bozulunca en zayıf düşman bile güçlü görünür.
Omuz omuza durulunca ise en güçlü düşman bile geri çekilmek zorunda kalır.
Bugün de etrafımıza baktığımızda aynı gerçeği görüyoruz.
Bizi zayıflatan, farklı düşünmemiz değildir.
Bizi zayıflatan; aynı hedefe yürüyemememiz, ortak değerlerde buluşamamamız ve birbirimizi rakip görmemizdir.
Belgeseli kapattım…
Ama zihnimde tek bir cümle kaldı:
“Çakallar, öküzlerden güçlü oldukları için değil; öküzler birlikte hareket edemedikleri için kazanırlar.”
Bu sadece doğanın değil, tarihin ve hayatın da değişmeyen kanunudur.
Ali İhsan Öztürk
#İhsanDüşünmedenEdemiyor