Hepimiz biliriz Diyojen’i…
Elinde fener, gündüz vakti sokaklarda dolaşır ve “Adam arıyorum!” diye bağırırmış.
Peki, hiç düşündük mü?
Diogenes adam mıydı?
Adam aramak kolaydır. İnsanın eline bir fener alıp başkalarının eksiklerini göstermek de kolaydır.
Zor olan, o feneri biraz da kendine çevirmektir.
Bir fırıncı düşünün; sabahın köründe kalkar, insanların sofrasına ekmek koyar. Bir çiftçi düşünün; toprağı işler, herkesin yiyeceğini üretir.
Bir elektrikçi, bir doktor, bir kamyon şoförü, bir usta…
Her biri kendi işini yapar.
Kimi ekmek üretir, kimi hayat kurtarır, kimi yolları aşındırır, kimi evlerimizi aydınlatır.
Peki, bütün bunları yapan insanları küçümseyip eline fener alarak adam arayan kişinin topluma katkısı nedir?
Elbette düşünmek de bir iştir. Fikir üretmek de değerlidir. Ama fikir üretmek, başkalarının emeğini küçümseme hakkı vermez insana.
Asıl mesele, insanın hangi mesleği yaptığı değil, yaptığı işi ne kadar iyi yaptığıdır.
Beni asıl düşündüren ise Diogenes’ten bugüne değişmeyen başka bir insan tipi…
Hani genel kurulların dilek ve temenniler bölümünde söz alıp dünyayı yeniden kuranlar vardır ya…
Kendilerinde bulunmayan bütün özellikleri, seçilecek insanlarda ararlar.
Kendileri sorumluluk almamıştır ama yöneticilerden fedakârlık beklerler. Kendileri bir taşın altına elini koymamıştır ama başkalarına taşın altına girmeyi öğütlerler.
Kendileri bir eser ortaya koymamıştır ama herkesin nasıl çalışması gerektiğini çok iyi bilirler.
İşte benim itirazım tam da bunlara!
İnsan önce kendisine sormalı:
Ben ne ürettim?
Kimin hayatına dokundum?
Hangi sorumluluğu üstlendim?
Benden geriye ne kalacak?
Başkalarında aradığımız meziyetlerin hiç değilse bir kısmı bizde de bulunmalı.
Çünkü adam aramakla adam olunmuyor.
Belki de Diogenes’in yapması gereken, elindeki feneri biraz da kendisine tutmaktı.
Unutmayalım: Herkesin bir işi, bir emeği, bir katkısı olmalı.
Başkalarından adamlık bekleyenler, önce kendi adamlıklarının hesabını vermeli.