#İhsanDüşünmedenEdemiyor
DÜNYA ARTIK BİZE KÜÇÜK GELİYOR…
Bugün okulda bahçe nöbetçisiydim. Öğle arasında bahçede dolaşırken telefonum çaldı. Arayan, 2000’li yıllarda Şeker Lisesi’nde öğrencim olan bir evladımdı.
Açtım telefonu. Hâl hatır sorduktan sonra:
“Hocam, ben sizi nereden arıyorum, biliyor musunuz?” dedi.
“Nereden?” diye sordum.
“Pakistan’dan!” dedi.
“Hayırdır, senin Pakistan’da ne işin var?” diye sordum. İş için gitmiş, orada kendisine yeni bir hayat ve düzen kurmaya çalışıyormuş. Allah yardımcısı olsun, işi rast gitsin.
Sohbet sırasında birden:
“Hocam, yanımda kimin olduğunu biliyor musunuz?” dedi.
“Kim?” diye sordum.
“Hina’yı tanıyor musunuz?” dedi.
Tanımaz olur muyum!
Hina, yıllar önce Kayseri’ye gelmiş, Erciyes Üniversitesinde yüksek lisans yapmış, Turan Evleri’nde kalmış, benim evlatlarımdan biri olmuştu.
“Nasıl tanımam, Hina benim kızımdır!” dedim.
“Şu anda yanımda!” deyince inanılmaz mutlu oldum.
Telefonu Hina’ya verdi. Yıllar sonra, bu kez Pakistan’dan birbirimize seslendik. Onun da orada çalıştığını ve hayatına devam ettiğini öğrendim.
Düşünebiliyor musunuz?
Pakistan neresi, Yamula neresi, Kayseri neresi…
Yıllar önce Kayseri’de yollarımızın kesiştiği insanlar, bugün dünyanın başka bir ucunda yeniden karşımıza çıkıyor.
İşte hayatın en güzel sürprizlerinden biri de bu!
İnsan bazen yaptığı işlerin, verdiği emeklerin karşılığını makamla, parayla, pulla ölçemiyor. Yıllar sonra bir telefonun ucundan gelen bir ses, bir evladın hatırı, bir gönül bağı bütün yorgunluğunuzu alıp götürüyor.
Dünya gerçekten artık bize küçük geliyor. Çünkü gönül bağlarımızın sınırı, mesafelerin çok ötesinde…
İyi ki yollarımız kesişmiş, iyi ki birbirimizi tanımışız, iyi ki varsınız canlarım!
Bir zamanlar aynı çatı altında buluşan gönüller, bugün dünyanın dört bir yanında birbirini buluyor.
Şükürler olsun…