İnsanların Seni HAFİFE ALMASININ Sebebi Bu Kelimeler (FARKINDA BİLE DEĞİLSİN)
Bir insanın gerçek yüzünü görmek ister misiniz? Bakınız, şimdi öyle bir perspektif sunacağım ki; bu yazıdan sonra insanları dinleme şekliniz tamamen değişecek.
Çünkü çoğu insan şunu zannediyor: Bir insanı tanımak için yıllarca vakit geçirmek gerekir.
Hayır, bazen bir insanı tanımak için sadece kullandığı kelimeleri dinlemek yeterlidir.
Evet, yanlış duymadınız. İnsanlar farkında olmadan kendilerini ele verirler.
Korkularını, yaralarını, özgüvenlerini, hatta geçmişte yaşadıkları travmaları bile cümlelerinin arasına sızdırırlar.
Ve işin en ilginç tarafı şudur: Bunu bilerek yapmazlar. Bir dil sürçmesi gibi olur; içlerinde ne varsa zamanla cümlelerine sızar.
Şimdi sizden bir şey istiyorum. Bu satırları okurken kendinizi mercek altına alın ve çevrenizdeki insanları düşünün.
Sevgilinizi, eski sevgilinizi, arkadaşlarınızı, ailenizi... Ve en önemlisi kendinizi. Çünkü birazdan değineceğim noktalarda büyük ihtimalle kendinizi bulacaksınız.
Mesela bazı insanlar vardır; ne zaman konuşsan aynı cümleyi kurarlar: "Bu devirde kimseye güven olmaz." Bunu bir-iki kere söylemesi gayet normaldir ama sürekli bunu yineliyorsa, orada bir hikaye vardır. Güven konusunda canı yanmış insanların dili genelde aynı yere gider. Belki aldatılmıştır, belki kandırılmıştır, belki de dost bildiği insan tarafından yarı yolda bırakılmıştır. Zihni ona şunu öğretmiştir: "Dikkat et!" İşte o yüzden sürekli güvenle ilgili konuşur. Çünkü insan en çok yaralandığı yere dikkat kesilir.
Biraz daha derine inelim. Bazı insanlar da sürekli şöyle söyler: "Galiba ben yanlış anladım, belki de ben karıştırdım, tam emin değilim." Dışarıdan bakınca özgüvensiz gibi görünürler ama çoğu zaman mesele özgüven değildir; asıl mesele değersizleştirilmektir. Bir çocuk düşünün; büyüyor, bir şey anlatıyor ve sürekli düzeltiliyor, eleştiriliyor, küçümseniyor. Bir yerden sonra kendi düşüncesine güvenmeyi bırakıyor. Yetişkin olduğunda da bu durum devam ediyor.
Bir fikrini söylerken bile frene basıyor; sanki kendi zihninden özür diliyor, kendi düşüncesinin arkasında durmaya hakkı yokmuş gibi davranıyor. Ve farkında olmadan sürekli, "Belki de ben yanlış biliyorumdur" kalkanının arkasına saklanıyor.
Şimdi başka bir örnek: "Yok ya, sorun değil. Boş ver, takılma ona, problem değil." Bakınız, gerçekten problem olmadığı için söyleyenlerden bahsetmiyorum; bu cümleyi bir yaşam biçimi haline getirenlerden bahsediyorum. Bu insanlar genelde duygularını anlatmaktan yorulmuş kişilerdir. Geçmişte anlattılar ama anlaşılmadılar. Üzüldüklerini söylediler, "Abartıyorsun" dediler; kırıldıklarını söylediler, "Hassassın" dediler; canlarının yandığını söylediler, "Takma kafana" dediler. Sonra ne oldu biliyor musunuz? Bir gün tamamen sustular ve şu cümle onların zırhı oldu: "Yok ya, sorun değil." Aslında sorun vardır ama anlatacak güç kalmamıştır.
Mevzunun en kritik yerine geliyoruz. Bazı insanlar sürekli sorar: "Sence ne yapmalıyım? Sen olsan ne yapardın? Sence doğru olan ne?" İlk bakışta bu cümle masum görünür ama altında büyük bir korku vardır: Yanlış yapma korkusu. Geçmişte aldığı kararlar yüzünden çok eleştirilmiştir ve zamanla kendi direksiyonunu başkasına teslim etmiştir. Hata yapmaktan korktuğu için sürekli birilerinden emin olmak ister. Burada dikkatli olmak lazım; böyle insanlara sürekli akıl verirseniz güçlenmezler, size bağımlı hale gelirler. Bazen yardım etmek cevabı vermek değil, kendi cevabını bulmasına destek olmaktır.
Peki ya şu cümleler? "Seni kırmadım değil mi? Beni yanlış anlamadın değil mi? Aramızda bir sorun yok değil mi?" Bu insanlar çoğu zaman kötü niyetli değil, tam tersine çok değer veren insanlardır. Ama geçmişte değer verdikleri insanları kaybetmişlerdir. Terk edilmiş, yanlış anlaşılmış veya iftiraya uğramış olabilirler. Şimdi birini sevdiğinde kaybetmekten korkar ve dili onu ele verir. Aslında sorduğu şey şudur: "Beni bırakmayacaksın, değil mi?"
Bazen travmanın sadece geçmişteki büyük olaylar olduğu sanılır. Hayır; travma bazen her gün tekrar ettiğiniz bir cümlenin içine gizlenir. Çoğu insan bunu fark etmez ve hayatında hep aynı döngüleri yaşar: Aynı ilişkiler, aynı tartışmalar, aynı hayal kırıklıkları... Kişi sürekli şunu söyler: "Neden hep benim başıma geliyor?" Çünkü sorun olaylarda değil, fark edilmeyen yaradadır.
Bugün sizden tek bir şey istiyorum. Geçtiğimiz son bir ayı düşünün; en çok hangi cümleyi kullandınız? Gerçekten düşünün, çünkü o cümle size kendiniz hakkında çok şey anlatıyor olabilir. "Kimseye güven olmaz" mı, "Sorun değil" mi, yoksa "Sence ne yapmalıyım" mı? İşte orada durun ve kendinize sorun: "Ben bunu neden bu kadar çok söylüyorum?"
Cevabını bulduğunuz gün, kendinizi de bulmaya başlayacaksınız. İnsanın en büyük dönüşümü başkalarını anlamasıyla değil, kendini fark etmesiyle başlar. Unutmayın; insan bazen hayat hikayesini anlatmaz, sadece bir cümleyi tekrar eder. Ama o tek cümlenin içinde koca bir hayat saklıdır.
Şimdi size soruyorum; bu aralar en çok kullandığınız cümle nedir? Hiç açıklama yapmadan, sadece o cümleyi bir kenara not edin veya paylaşın. Çünkü belki de sizi en iyi anlatan şey adınız değil, o cümledir.