SENİ GİZLİCE KISKANANLAR BUNLARI YAPIYOR..

SENİ GİZLİCE KISKANANLAR BUNLARI YAPIYOR..

DİKKAT EDERSEN KESİN GÖRÜRSÜN!

Hayatınızda sizi alkışlıyor gibi görünen ama içten içe başarısız olmanızı isteyen biri var mı?

Bak dikkat et; bazı insanlar sana düşman gibi yaklaşmazlar.

Tam tersine dost gibi yaklaşırlar.

Yanında otururlar, seninle gülerler, seni tebrik ederler ama sen yükseldikçe onların yüzündeki o gülümseme var ya, küçülmeye başlar.

Çünkü bazı insanlar seni kaybetmekten korkmaz, seni geçememekten korkar.

İşte bugün kıskanç insanların sana açık açık söyleyemediği şeyleri konuşacağız ve bu yazının sonunda anlayacaksın ki, belki eskiden beri dost zannettiğin birisi aslında sessizce seninle yarışıyordu.

Ama önce şunu bil: Kıskanç insan senin başarına bakıp da "Nasıl başardı?" demez; "Ben nasıl yapamadım?" diye sorar kendi kendine. İşte bütün hikaye burada başlıyor.

Sen bir adım atarsın o rahatsız olur, sen ilerlersin o huzursuz olur, sen mutlu olursun o sessizleşir. Çünkü senin başarın ona kendi eksikliklerini hatırlatır.

Mesela sen bir başarı elde edersin ve bunun için aylarca çalışmışsındır.

Uykusuz gecelerin olmuş, geceni gündüzüne katmışsındır.

Kimsenin görmediği, kimsenin giremeyeceği mücadelelere girmişsindir ve başarmışsındır.

Sonra yanına biri gelir ve şöyle der: "Ya sende şans var, tanıdıkların vardır senin ya da erken başlamışsındır." Alay eder gibi...

Başarını kutluyor görünürler; "Ben istesem ben de yapardım ne var bunda?" derler.

Senin başarılarını küçümserler. Kimse senin emeğini konuşmaz, herkes şansını konuşur.

Çünkü onlar senin emeğini kabul ederse kendi tembellikleriyle yüzleşecekler; bunu istemezler.

Bir de iğneleyici iltifat yapanlar var.

Bunlar çok tehlikeli.

Bunlar yüzüne karşı konuşamaz, zehri balın içine saklar: "Vay be, sonunda başarmışsın vallahi helal olsun." Bak, burada "sonunda" kelimesi iğneleyicidir. 

"Bu kadar çalışınca olmuş tabii, babam bile yapar." Küçümserler. Gördün mü? Sözle seni övüyor, düpedüz gömüyor adam.

Her cümlesinin içerisine ufak bir zehir bırakıyor.

Unutma; iğneleyici iltifat, gizlenmiş öfkedir.

Sonra arkasından sahte endişeciler gelir.

Bunlar senin iyiliğini düşünüyormuş gibi görünürler; aslında cesaretini kırmaya çalışıyorlar.

Yeni bir işe mi girdin? "Yapabilecek misin acaba?" Yeni bir hedefin mi var? "Çok riskli değil mi?" Yeni bir proje mi başlattın? "Ben olsam yapmazdım.

" Bak gördün mü? Sana "düşersin" diyen herkes seni korumaya çalışmıyor; bazıları sadece senin koşmanı istemiyor.

Bir şey daha var; bunu fark ettiğinde birçok taş yerine oturacak: Kıskanç insan senin başarılarını falan hatırlamaz, hatalarını hatırlar.

Hayatında 100 tane doğru yaparsın, bir tane hata yaparsın; o gider senin hatanı konuşur.

Çünkü senin ışığın onu rahatsız eder ve o ışığı söndüremiyorsa lekelemeye çalışır.

Sonra bir gün başına kötü bir şey gelir; hayat bu, normal, çünkü herkesin başına gelir. İşte tam o anda onun yüzündeki o mikro ifadeyi görürsün.

Çok kısa sürer, dikkat et buna mutlaka görürsün; belki bir saniye ama hissedersin.

Sanki içinde küçük bir sevinç vardır ve hemen ardından şu cevap gelir: 

"Ben demiştim!" İşte o "ben demiştim" cümlesinin içinde aylardır beklenen zafer çığlıkları vardır.

Ve en çok ilginç tarafı nedir biliyor musun? Seni en çok eleştiren insan bir süre sonra sana benzemeye başlar.

Giydiğini giyer, yaptığını yapar, konuştuğun gibi konuşur, gittiğin yerlere giderler. Kendi eleştirdikleri şeyleri yapmaya başlarlar.

Çünkü kıskançlık çoğu zaman nefret değildir, unutma bunu; gizlenmiş hayranlıktır.

Şimdi bu konunun en önemli gerçeğini söyleyeceğim: Seni gerçekten seven insan, sen kazandığında mutlu olandır.

Kıskanç insansa sen kazandığında kendini kaybetmiş gibi görür.

İşte bu yüzden bazı insanlar seni alkışlamaz, sessizce seninle yarışırlar.

Ve unutma; hayatındaki herkes senin yanında olabilir ama herkes senin tarafında değil.

Bu ayrımı iyi yap.