Saygınlığın Sessiz İstilası: Kendi Elleriyle Değersizleşmek

Hayatta en çok neyin eksikliğini hissediyoruz?
Para mı, başarı mı, yoksa hak ettiğimizi düşündüğümüz o saf saygı mı?
Çoğu insan saygıyı, başkalarının ona vermesi gereken bir "armağan" zanneder.
Oysa saygı, dışarıdan beklenen bir lütuf değil; içeriden dışarıya örülen bir kalkandır.
Eğer insanlar size yeterince saygı duymuyorsa, suçluyu dışarıda aramadan önce, kendi davranışlarınızın aynasına bakmanız gerekir.
Bakınız, saygınlık bazen yaptıklarımızla değil, yapmaktan vazgeçtiklerimizle kazanılır.

Bugün, modern insanın farkında olmadan kendi saygınlığını nasıl aşındırdığını dört temel durak üzerinden inceleyeceğiz.

Birinci durak; gereksiz samimiyet ve aşırı açıklama yapma arzusu. 

Bir insan, kendisiyle ilgili her detayı, her yarayı, her planı karşısındakine ilk andan itibaren sunuyorsa; aslında kendi gizemini ve sınırlarını yok ediyordur.

Bilgi güçtür ve siz tüm gücünüzü (yani zayıflıklarınızı) başkalarının eline verdiğinizde, onlara sizi nerede incitebileceklerine dair bir harita sunmuş olursunuz.

Saygın insan, nerede susacağını ve nerede "bu benim özelim" diyeceğini bilen insandır.

İkinci mesele ise "hayır" diyememenin getirdiği o görünmez esaret. 

Her şeye "evet" diyen, her çağrılan yere giden, her istenen işi yapan birinin varlığı, bir süre sonra "garanti" olarak algılanır. İnsan psikolojisi acımasızdır; her zaman orada olanı, her zaman ulaşılabilir olanı çantada keklik görür.

Kendi zamanına ve emeğine saygı duymayan birine, dünyanın saygı duymasını beklemek safdilliktir.

Sınırlarınız, sizin kim olduğunuzu belirleyen çizgilerdir; o çizgileri siz çizmezseniz, başkaları üzerinizden basıp geçer.

Üçüncü olarak, başkalarının onayına olan o marazi ihtiyaçtan bahsetmeliyiz.

Her hareketinizde "Acaba ne derler? Beğendiler mi? Yanlış mı anladılar?" kaygısı taşıyorsanız, bu dışarıya bir özgüvensizlik sinyali olarak yayılır.

Onay bekleyen insan, kontrolü başkasına vermiş demektir. Kendi kararlarının arkasında duramayan, sürekli birilerinin sırtını sıvazlamasına ihtiyaç duyan bir kişilik, saygı uyandırmak yerine acıma hissi uyandırır.

Oysa saygı, kendi doğrularıyla barışık olan ve bu doğrular uğruna yalnız kalmayı göze alabilen kişiye yönelir.

Son ve belki de en kritik nokta; tutarsızlık. Sözüyle özü bir olmayan, bugün söylediğini yarın unutan veya şartlara göre eğilip bükülen bir karakter, toplum nezdinde güvenilirliğini yitirir.

Güvenin olmadığı yerde ise saygının yeşermesi imkansızdır. Saygınlık, zor zamanlarda bile dik durabilmek, çıkarlara göre değil ilkelere göre hareket etmektir.

Sonuç olarak; eğer bir odadan içeri girdiğinizde varlığınız hissedilmiyor, sözünüz kesiliyor veya fikirleriniz önemsenmiyorsa, bu başkalarının nezaketsizliği kadar sizin duruşunuzun bir yansımasıdır.

Saygı talep edilmez, inşa edilir. Ve bu inşa süreci, önce kendinize duyduğunuz o sarsılmaz saygıyla başlar.

Şimdi kendinize dürüstçe sorun: Siz, sizin gibi birine saygı duyar mıydınız? Cevabınız "belki" ise, sınırlarınızı yeniden çizme vaktiniz gelmiş demektir