İnsan ilişkilerinde en derin hayal kırıklıkları, dostluk ve sevgi adı altında örtülen tek taraflı sömürü mekanizmalarından doğar. Birini hayatınızın merkezine koyup samimiyetle bağlandığınızda, sınırlarınızı koruyamazsanız zamanla bir birey değil; karşı tarafın ihtiyaç duydukça uğradığı bir "istasyon" haline gelirsiniz. Ne zaman kendi hakkınızı talep edip sınır çekmeye kalksanız, yapay bir ilgi gösterisiyle yatıştırılır; ardından aynı ilgisiz ve bencil döngünün içine yeniden çekilirsiniz.
Sosyal çevrenizde karşınızdakinin size gerçekten kıymet mi verdiğini, yoksa kendi menfaat şebekesinde sizi sadece bir araç olarak mı gördüğünü ele veren on temel göstergeyi dikkatle tahlil etmek gerekir:
Bir insanın samimiyetini anlamanın en kestirme yolu, talebine meşru bir gerekçeyle "Hayır" diyebilmektir. Karakteri çıkara dayalı olan kimseler, sınır koyduğunuz anda öfkelenir, küser veya sizi suçluluk psikolojisine hapseder. Zira onların meselesi sizin şahsiyetiniz değil; kesilen menfaat akışıdır.
Aylarca aramayan, hal hatır sormayan kimselerin aniden sahte bir samimiyet rüzgârıyla çıkagelmesi tesadüf değildir. Normal şartlarda rehberinde bir "hiç" olduğunuz kişi, işi düştüğü anda sizi hatırlar; talep ettiği menfaati elde ettikten sonra ise yeniden sessizliğe gömülür.
Kendi derdini, acısını veya meselesini saatlerce anlatan birinin; sıra sizin sıkıntınıza geldiğinde gözünü ekrana dikmesi, konuyu geçiştirmesi veya dinlemeye tahammül edememesi açık bir değer yoksunluğudur. Sizi sadece kendi içsel çöplerini dökeceği bir alan olarak görürler.
Zor zamanlarında, borç içinde veya kriz anlarında sığınağı siz olan bir kimse; eğlenirken, kutlama yaparken ve hayatın keyfini çıkarırken yanınızda değilse, sizi hayatın çöp kutusu mevkiine konumlandırmıştır. Acıyı sizinle tüketip sefasını başkalarıyla süren ilişkilerde hakiki bir dostluk barınamaz.
Kusursuzluk zırhına bürünen narsisist karakterler, en yapıcı ve haklı eleştiride dahi birden hırçınlaşır, seviyesizleşir ve karşı saldırıya geçer. Kriz anında dışa vurdukları bu çiğ öfke, gerçekte sizin hakkınızda içten içe besledikleri asıl hissiyatın dışa vurumudur.
Kırıldığınızda veya kenara çekildiğinizde arayıp sormayan bu tipler, yalnızca kendi imajlarını korumak veya üçüncü şahıslara karşı kötü görünmemek adına hiçbir şey olmamış gibi sahte bir tebessümle yeniden yaklaşırlar. Muhatabın kırgınlığı onların gururunun zekâtı dahi olamaz.
Büyük bir kayıp, hastalık veya kriz anında gelen aramalar, bir içtenlik değil; yalnızca "Niye aramadın" denmesin diye savuşturulan kırk saniyelik formalitelerdir. Konuşma bittiğinde elinizde kalan tek his, derin bir yabancılaşma ve yalnızlıktır.
Düne kadar selam vermekten kaçınanların; elde ettiğiniz bir makam, başarı veya maddi imkânın ardından birdenbire kırk yıllık kadim dost gibi sarılması, kişiliğinize değil, elde ettiğiniz gücün gölgesine gösterilen pragmatist bir saygıdır. O gücü kaybettiğiniz gün, aynı hızla eski ilgisizliklerine döneceklerdir.
Tırnaklarınızla kazıyarak elde ettiğiniz bir başarı karşısında tebrik etmek yerine; "Kesin arkasında biri vardır, torpillidir" imalarıyla gölge düşürmeye çalışanlar, kendi aşağılık komplekslerini bastırmaya çalışan yetersizlik abideleridir. Sizi kendi altlarında görmedikçe huzur bulamazlar.
Yaptığınız tüm fedakârlıkları "Ne var bunda, herkes yapıyor" diyerek sıradanlaştıran zihniyet, borçlu veya minnettar kalmamak için sizin değerinizi düşürmeyi hedefler.
Emeğe saygısı olmayanın, şahsınıza saygısı olması beklenemez.
Bir insan sizin hayatınızda sadece kendi belirlediği şartlarda, kendi istediği zaman ve kendi çıkarları doğrultusunda varlık gösteriyorsa; ortada bir dostluk değil, örtük bir suistimal mekanizması vardır.
İnsan sarrafı olmak, kimsenin egosu veya menfaati uğruna kendi kıymetini harcatmamaktır.
Hayatınızdaki sömürgen kalabalıkları ayıklamak sizi yalnızlaştırmaz; aksine kendi omurganıza, haysiyetinize ve huzurunuza yer açar.
Mustafa Cengiz
ZİRVE TAKİBİNDE KRİTİK VİRAJ!
KADİR DAYIOĞLU
SENCER SOLAKOĞLU
Faruk Ergan
YOK ÖYLE…
Mustafa Cengiz CENK MEYDANI
KİM EV KİM, ARABA ALIYOR, RAKAMLAR NERELERE ULAŞTI?
Mustafa Göçer
(COP 31 TOPLANTISINA ÇOK GİTMEK İSTEDİM...
Ali Rıza Navruz
ESEF
AHMET KARAASLAN
İNANMAZSAN ÖLÇ
Mehmet Arpa
İyi İnsan Olmak ile Saf Olmak Arasındaki İnce Çizgi
Nilgun Batıyeli
MASUMİYET KARİNESİ
OZAN DERVİŞ/ İSMAİL KOÇAK
AŞIK VEYSEL'E