Bugün önümüzde çok çarpıcı bir tablo var.
23.552 TL’lik en düşük emekli maaşıyla geçinmeye çalışan bir emeklinin; kira, gıda, elektrik, su, doğalgaz, telefon ve sağlık giderlerini topladığımızda 26.967 TL’lik temel harcama ortaya çıkıyor.
Yani daha ay bitmeden 3.415 TL açık oluşuyor.
Bu rakamlar bize şunu gösteriyor: Emeklinin bütçesinde yalnızca birkaç kalem harcama değil, temel ihtiyaçlarla gelir arasında ciddi bir fark bulunuyor.
Kira ödenecek…
Sofraya yemek konulacak…
Elektrik ve su faturası ödenecek…
Kışın ısınmak gerekiyor…
Sağlık ve ilaç ihtiyaçları ertelenemiyor.
Peki geriye ne kalıyor?
Emeklinin sosyal hayatı, ulaşımı, kıyafeti, beklenmedik masrafları ve diğer ihtiyaçları bu hesabın neresinde?
Asıl mesele tam da burada başlıyor.
Yıllarca çalışan, prim ödeyen ve çalışma hayatını tamamlayan insanların emeklilik döneminde temel ihtiyaçlarını karşılayabilmesi, yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda toplumsal bir mesele.
Bu tabloyu görmezden gelmek mümkün değil.
23.552 TL gelir karşısında 26.967 TL temel gider…
Bu sadece bir hesap tablosu değil; her ay bütçesini yapmak zorunda olan milyonlarca emeklinin karşı karşıya kaldığı ekonomik gerçekliğin tartışılması gereken bir örneğidir.
Emeklinin talebi lüks değil; gelir ile temel yaşam giderleri arasındaki farkın ortadan kaldırılabileceği bir yaşam standardının sağlanmasıdır.
Bu rakamlar konuşulmalı.
Bu tablo sorgulanmalı.
Ve emeklilerin geçim koşulları, rakamlarla ve somut verilerle toplumun gündeminde tutulmalıdır.
