Gençlik yıllarımızda Kayseri’de Taş Sineması vardı.
Sinemaya gitmek başlı başına bir heyecandı. Hele bazı filmler gösterime girdiğinde kapısında kuyruklar oluşurdu.
Love Story (Aşk Hikâyesi) işte o filmlerden biriydi. Biz de o kuyruğa giren gençler arasındaydık.
Başrollerinde Ali MacGraw ve Ryan O’Neal’ın oynadığı bu filmde, hasta bir genç kızın yaşadığı aşk ve hikâyenin acı sonu hepimizi derinden etkilemişti.
Aradan yıllar geçti. Filmin birçok sahnesini unuttuk ama bize hissettirdiklerini unutmadık.
Belki de aşkın kendisi kadar kaybetme ihtimali de etkiliyordu insanı.
Çünkü insan bazen sahip olduğu şeyin değil, kaybettiği şeyin değerini daha derinden hissediyor.
Zamanla sinema değişti, hikâyeler değişti. Bir zamanlar aşkı anlatmak için bir bakış, bir mektup, bir bekleyiş yeterliydi.
Bugün ise popüler kültürde aşkın yerini biraz da fiziksel yakınlık almış gibi.
Sanki duyguların derinliğinden çok, yaşanan anın heyecanı anlatılıyor.
Oysa arzu başka, aşk başkadır.
Birini istemekle onu özlemek, hastalığında yanında olmak, yıllar geçse de sesini duymayı beklemek aynı şey değildir.
Acaba aşk mı değişti, yoksa biz aşkı anlatmayı mı unuttuk?
Bugün Taş Sineması’nın önündeki o kuyruğu hatırlıyorum.
Belki de o gün hepimiz yalnızca bir film seyretmeye değil, biraz da aşkı öğrenmeye gitmiştik.
Bazı filmler beyaz perdeden iner ama insanın hafızasından hiç inmez.