DEĞERLİ DOSTLAR
Bugün eski kitapları,düzenlerken 1972 yılında ,şiir anı ve hikaye yazmış olduğum yıpranmış defter elime geçti.
O defterden bir anı, hiç tashih yapmadan, sunmaya çalışacağım, birlikte okuyalım;
ANI İLK BAHAR 18 NİSAN 1972
Kırları çok severim.
Mevsimler içlrinde bahara aşığım. Çocuklarla dolup taşan kırlar, küçük tepeler, çimenlikler cenneti hatırlatır bana.
Yine bahar geldi oldukça çetin bir kıştan sonra.
Her taraf bahar kokuyor. Her yana yayılıyor bu koku.
Bu hengame bana eski bir günü hatırlatıyor, yıllar öncesini.
Yine bir bahar günü henüz ilkokulda okuyorum, arkadaşlar ve öğretmenimiz kır gezisine çıkmıştık. kendimizi bütün gücümüzle baharın tatlı rüyasına bırakmış,kimimiz top oynuyor, kimimiz ip atlıyor, kimimiz çiçek topluyor, saklanbaç oynuyorduk.
Adeta bir rüya alemindeydik.
Çıktığımız küçük tepe şehrin dışında ve bizim gecekondu mahallesine en fazla bir kilometre uzaklıkta bulunuyordu.
O günler o gecekondu evde oturuyor , babamın kıt kazancıyla geçinmeye çalışıyorduk. Tabii o yıllar çocuk olduğum için geçim derdinin ne olduğunu ve dünyada en büyük mes' elenin mide mes'elesi olduğunu, midesi boş birinin hiç bir iş yapamıyacağını, hiç birşey düşünemiyeceğini bilmezdim.
Bu tepeye çıkalı henüz bir saat olmuştu ki mahalle arkadaşlarımdan bir kaçı evimizin zabıta tarafından yıkıldığını söyledi.
Öğretmene bile haber vermeden koşa koşa evimize gittim. Bizi kıştan, kıyametten, yağmurdan, soğuktan koruyan, sinesine çeken küçük evimiz yerle bir olmuştu.
Aslında yıkılan evimiz değil dünyamızdı.Henüz bu evin tahta direk ve diğer malzeme parası ödenmemişti. Biz nerde yiyip nerde yatacaktık.
Doğup büyüdüğümüz topraklarda kendi vatanımızda gurbet hayatı yaşıyor, bin türlü sıkıntıya katlanıyorduk.
O günler geçti fakat hatırası, apacı hatırası gönlümde dün gibi taptaze durmakta.
Evet bu olay bir bahar günü oldu. Daha sonra zorgüç kurabildiğimiz,binbir meşakkatle ayağa kaldırabildiğimiz, garip dünyamız bir bahar günü yıkıldı.Ama ben yine baharları severim.
Aşığım ona...
Mustafa ACAR 18.Nisan.1972