#İhsanDüşünmedenEdemiyor
Her ne yaparsan yap, sevgiyle yap!
Bir işi sadece yapmak için yapma…
İnsanları sadece yanında olsunlar diye sevme…
Bir yola sadece varmak için çıkma.
Gönlünü koy yaptığın işe.
Sevginle dokun insanlara.
Çünkü sevgiyle yapılan hiçbir şey insanı gerçekten yormaz.
Sevgi insanı yormamış,
sevgi insanı yolda koymamış,
sevgi insanı yarı yolda bırakmamış.
Bazen yorulursun, evet…
Bazen karşılığını hemen göremezsin.
Bazen verdiğin emeğin kıymeti bilinmez.
Ama sevgiyle yaptığın bir işin içinde yine de bir huzur vardır.
Çünkü insanın en büyük gücü, yaptığı işe kattığı gönüldür.
Ben yıllar içinde şunu öğrendim:
Gönülsüz yapılan iş, insanın omzunda yük olur.
Sevgiyle yapılan iş ise insanı yorsa bile ruhunu yormaz.
Bir çocuğun başını okşamak,
bir öğrencinin derdini dinlemek,
bir dosta el uzatmak,
bir sofrayı paylaşmak,
bir davaya gönül vermek…
Hepsinin ortak bir tarafı var:
Sevgi.
Ve insan geriye dönüp baktığında,
harcadığı zamandan çok,
dokunduğu gönülleri hatırlıyor.
Tecrübe ile sabit…
Hayat bana gösterdi ki;
Sevgiyle çıktığın yol bazen uzun olur,
bazen dikenli olur,
bazen de çok yorucu olur…
Ama insan, gönlünü verdiği yolda kolay kolay kaybolmaz.
O yüzden;
İşini sevgiyle yap.
Dostluğunu sevgiyle yaşa.
Evladını sevgiyle büyüt.
İnsanlara sevgiyle yaklaş.
İnandığın davaya sevgiyle sahip çık.
Çünkü sevgiyle yapılan hiçbir iyilik boşa gitmez.
Belki bugün görülmez,
belki yarın anlaşılmaz…
Ama bir gün mutlaka bir gönülde karşılığını bulur.
Ve galiba hayatın en güzel tarafı da budur:
Geride ne kadar iz bıraktığın değil,
kaç gönüle sevgiyle dokunduğundur.
Tecrübe ile sabit…
Sevgi insanı yormaz;
sevgi, insana yol yürütür.