Birileri gölgede yatarken… Ben adliye koridorlarında yürüyordum...
Yıllar önce bir gazete benim için şu başlığı atmıştı:
“ÖZTÜRK REKORA KOŞUYOR!”
Doğrusu gülümsemiştim…
Çünkü gerçekten de hayatımın önemli bir kısmı mahkeme salonlarında, savcılık koridorlarında ve hukuk mücadelesi içinde geçti.
Kimi zaman hakkımı arayan davacı oldum.
Kimi zaman düşüncelerim nedeniyle sanık.
Kimi zaman alkışlandım.
Kimi zaman ağır eleştirildim.
Ama hiçbir zaman korkularımı vicdanımın önüne geçirmedim.
Çünkü inanıyorum ki; fikirler konuşuldukça, hukuk işletildikçe ve insanlar düşüncelerini medeni şekilde ifade edebildikçe toplum güçlenir.
Benim mücadelem hiçbir zaman kişilerle olmadı.
Mücadelem; haksızlıkla, çifte standartla, adaletsizlikle ve sessizlikle oldu.
Yanılmış olabilirim…
Eksik kalmış olabilirim…
Ama hiçbir zaman menfaat için konuşmadım, hiçbir zaman susarak rahat etmeyi seçmedim.
Bugün geriye dönüp baktığımda, açılan ya da açtığım davaların sayısını değil; inandığım değerlerden vazgeçmediğimi görüyorum.
Belki Guinness Rekorlar Kitabı’na giremedim…
Ama evlatlarıma ve öğrencilerime, “İnandığı doğrular uğruna hukuk içinde mücadele etmekten çekinmedi.” dedirtebilirsem, bana göre en büyük rekor budur.
Ve bilinmesini isterim ki…
Bu mücadele dün başlamadı, bugün de bitmeyecek.
Ömrüm yettiği sürece; hukukun içinde kalarak, kimseye iftira atmadan, hakaret etmeden ama haksızlık karşısında da susmadan yürümeye devam edeceğim.
Çünkü inanıyorum ki, doğru bildiğini söylemenin bir bedeli varsa, susmanın da bir vebali vardır.
İnsanlar unutulur, makamlar değişir, davalar kapanır…
Ama onurlu bir duruş, nesillerin hafızasında yaşamaya devam eder.