#İhsanDüşünmedenEdemiyor
BİRİ ÇIKSIN DA “KÂBUS GÖRÜYORSUN, UYAN!” DESİN…
Tüm bu yaşananlara biri “KÂBUS!” desin de uyanalım.
Bir sabah gözlerimizi açalım ve “Çok şükür… Hepsi rüyaymış!” diyelim.
Çünkü insan bazen gerçeğin ağırlığını taşımakta zorlanıyor.
Dün “asla” denilenler bugün konuşuluyor.
Dün kırmızı çizgi denilenler bugün yeniden tarif ediliyor.
Dün söylenen sözler bugün hiç söylenmemiş gibi davranılıyor.
Ve bizden bütün bunları seyretmemiz, susmamız, unutmamız bekleniyor.
Ama insan hafızasını nasıl susturur?
Vicdanını nereye koyar?
Geçmişini nasıl yok sayar?
Bir tarafta dünün sözleri,
diğer tarafta bugünün gerçekleri…
İnsan ister istemez soruyor:
Biz ne ara buraya geldik?
Ne değişti?
Ne değişmedi?
Ve en önemlisi; bundan sonra nereye gidiyoruz?
Herkes bir şey söylüyor.
Kimi siyasi hesap yapıyor,
kimi günü kurtarmaya çalışıyor,
kimi kendi mahallesine konuşuyor,
kimi de olan biteni izlemekle yetiniyor.
Ama ben hâlâ aynı sorunun peşindeyim:
Bu ülkenin ve bu milletin yarınını kim düşünüyor?
Herkes işine baksın!
Siyasetçi siyasetini yapsın.
Bürokrat görevini yapsın.
Gazeteci gazeteciliğini yapsın.
Aydın aklını kullansın.
Sendikacı sendikacılığını yapsın.
Sivil toplum kuruluşları da kendi sorumluluğunu yerine getirsin.
Ama hiç kimse bu milletin hafızasıyla, vicdanıyla ve geleceğiyle oynamasın.
Çünkü biz unutmadık.
Şehitleri unutmadık.
Öğretmenleri unutmadık.
Askerleri unutmadık.
Polisleri unutmadık.
Çocukları unutmadık.
Sivilleri unutmadık.
Ve dün söylenenleri de unutmadık.
Bugün başka, yarın başka konuşulmasını anlamaya çalışırken artık insanın zihni yoruluyor.
Benim derdim kavga çıkarmak değil.
Benim derdim ne olduğunu anlamak.
Milletin aklıyla, devletin aklıyla, siyasetin hesabıyla, dışarıdaki hesaplarla birbirine karışmış bir Türkiye fotoğrafının karşısında durup;
“BİZ NEREYE GİDİYORUZ?” diye sormak.
Belki de artık en büyük ihtiyacımız biraz sakinleşmek, biraz düşünmek ve biraz da hafızamızı tazelemek.
Çünkü bir millet geçmişini unutursa,
başkalarının yazdığı senaryoda kendi rolünü oynamaya mahkûm olur.
Ben hâlâ bu milletin kendi hikâyesini kendi yazabileceğine inanıyorum.
Ama önce gerçeği görelim.
Sonra konuşalım.
Sonra tartışalım.
Sonra karar verelim.
Biri çıkıp da yine:
“KABUS GÖRÜYORSUN, UYAN!” desin…
Uyanalım.
Çünkü artık gerçekten yoruldum.
Yoksa devreleri yakacağım!
#İhsanDüşünmedenEdemiyor