Bu videoda, Özbekistan ziyaretimiz sırasında karşılaştığımız bir grup inşaat işçisiyle aramızda geçen sıcak sohbeti ve bir delikanlının elinden küreğini alıp onun yaptığı işe destek olduğumuz, emeğine ortak olduğumuz, aynı anı ve aynı duyguyu paylaştığımız o güzel anı görüyorsunuz.
Bence kardeşlik tam da budur.
Kardeşlik yalnızca ana caddelerde yürümek, lüks mekânlarda oturmak, zenginlerle ve bürokratlarla bir araya gelmek değildir.
Kardeşlik; emekçinin yanına oturabilmek, alın terine saygı göstermek, gerektiğinde onun elindeki küreği alıp yaptığı işe destek olmak, onun emeğine ortak olmak ve aynı anı paylaşabilmektir.
Biz Türk dünyasını sadece zenginleriyle, bürokratlarıyla, büyük şehirleriyle ve gösterişli mahalleleriyle tanımıyoruz.
Biz; tarlada çalışanıyla, fabrikada emek verenle, inşaatta kürek sallayanla, öğrencisiyle, öğretmeniyle, yaşlısıyla, genciyle bir bütünüz.
Çünkü biz, sınırlarla birbirimizden ayrılmış olsak da gönülleri bir olan 350 milyonluk büyük bir aileyiz.
Bizim kardeşliğimiz makamla, mevkiyle, parayla ve zenginlikle ölçülmez.
Kardeşlik; aynı sofraya oturmak kadar, aynı yükün altına girebilmek, aynı emeği paylaşabilmek ve aynı duyguyu yaşayabilmektir.
İşte kardeşlik budur.
İşte Turan duygusu budur.