MUTLULUĞUN TARİFİ VAR MI?
Bugün hayatımın en güzel günlerinden birini daha yaşadım…
Sabah Azerbaycan’dan gelen Ahıska Türkü kızımı okuluna bıraktım.
Öğlen Kırgızistanlı kızımı havaalanından karşıladım.
Akşam Kazakistanlı kızımı otogardan aldım.
Gece ise Suriye’den otobüsle gelen oğlumu şehrin girişinde karşıladım.
Sonra…
Hep birlikte aynı sofranın etrafında oturduk.
İran’dan, Kazakistan’dan, Kırgızistan’dan, Azerbaycan’dan, Suriye’den ve Türkiye’den evlatlarım…
Şehirleri, ülkeleri farklı olabilir ama gönülleri birdi.
O sofrada pasaportların hiçbir anlamı yoktu.
Çünkü biz birbirimizi milletlerin sınırlarıyla değil, gönüllerimizle tanıyorduk.
Bir baba olarak etrafıma baktım…
Bir yanımda Azerbaycanlı kızım, bir yanımda Kırgızistanlı kızım, bir yanımda Kazakistanlı evladım, karşımda Suriye’den gelen oğlum…
Ve içimden sadece şu geçti:
“Allah’ım, bana ne güzel bir aile nasip ettin…”
Kim bilir kaç insan ömrü boyunca böyle bir sofranın hayalini kurar?
Kaç insan dünyanın farklı köşelerinden gelen evlatlarıyla aynı sofrada buluşabilir?
Ben bugün bunu yaşadım.
Şükürler olsun Allah’ıma, bana bu günleri gösterdiği için.
Tanrı’ya binlerce şükür ki ömrümün bu günlerinde bana böyle evlatlar, böyle dostluklar, böyle kardeşlikler nasip ediyor.
Benim için Turan, işte tam olarak budur.
Haritalardan önce gönüllerde kurulan bir birlik…
Sınırlardan önce kalplerde kurulan kardeşlik…
Ve dünyanın dört bir yanından gelip aynı sofrada buluşan evlatlar…
Bugün bir kez daha anladım:
İnsanın gerçek zenginliği cebindekiler değil, sofrasındakilerdir.
Ben bugün dünyanın farklı yerlerinden gelen evlatlarımla aynı sofradaydım.
Bundan daha büyük bir mutluluk düşünemiyorum.
Şükürler olsun…
Binlerce şükür…
#İhsanDüşünmedenEdemiyor
#TuranEvleri
#TuranGençliği
#TürkDünyası
#Turan