Bize ne oldu?
Son zamanlarda dikkatimi çeken bazı söylemler var.
Karslı bir vatandaşımız, “Keşke Kars Ruslarda kalsaydı” diyor.
Bir başkası, “İyi ki Rodos Türklerden alınmış, yoksa burası da mahvolurdu” diye yazıyor.
Başka birileri yurt dışına gidip Türk olduklarını söylediklerinde inanılmadığını, kendilerine Alman veya İtalyan denildiğini gururla anlatıyor.
Sanki Türk olduğunun anlaşılmaması bir başarıymış gibi!
Daha da ilginci, bazıları yurt dışında başka Türklerle karşılaşmaktan bile rahatsızlık duyuyor.
Sanki kendileri bu toplumun bir parçası değilmiş gibi kendi insanlarına tepeden bakıyor.
Hele biraz daha ucuz yemek yiyince , anlık karşılaştırma bir başka boyuta bürünüyor.
Peki, neden?
Elbette başka ülkelerin başarılarını takdir edelim.
Rusların Kars’a bıraktığı mimariyi, Rodos’un tarihî güzelliğini, Avrupa’nın şehircilik anlayışını örnek alalım.
Ama bunları yaparken kendi tarihimizi ve insanımızı küçümsemek zorunda mıyız?
Türkiye’nin yanlışları var mı?
Elbette var.
Çarpık kentleşme, imar rantı, ekonomik sorunlar ve kötü yönetim eleştirilmeli. Fakat bütün bunların sorumluluğunu bir milletin tamamına yüklemek ne kadar adil?
Bir Alman’a benzetilmek neden gurur vesilesi olsun?
Bir İtalyan’a benzemek neden ayrıcalık sayılsın?
Kendi kimliğimizle barışmak için neden başkalarının onayına ihtiyaç duyuyoruz?
Kendi kimliğimizden utanmak için hiçbir nedenimiz yok.
Başka milletlerin başarılarını takdir ederken kendi insanımızı küçümsemek zorunda değiliz.
Dünyayı tanımak insanın ufkunu genişletmeli, kendi insanına tepeden bakmasına değil.
Başka milletlere benzemeye çalışırken kendi toplumumuza yabancılaşmayalım.
Çünkü kendi ülkeni eleştirmek başka, kendi milletinden utanmak başkadır.
İnsan bu tür söylemlerde bulunanlara , yazanlara kaşı da hadi başka kapıya kişş diyesim geliyor…