İlim, irfan verdin bize
Çıkmazlardan geldik düze.
“Yavrularım” diye söze,
Bir başlardın öğretmenim.
Geçmişimi, tarihimi
Sen öğrettin her şeyimi.
Senle buldum ben kendimi,
Senle bildim öğretmenim.
Atamızı, soyumuzu
Düşmanlarla dostumuzu...
Sırla dolu dünyamızı,
Sen tanıttın öğretmenim.
Yanlış niçin, doğru nasıl?
“Size emanettir nesil.”
Alıştırdın usul usul,
Okutmaya öğretmenim.
Bilmiyordum niçin, neden?
Yol nereye, geldik nerden?
Bugünün farkını dünden,
Sen öğrettin öğretmenim.
Annem, babam, kardeşimsin.
Sevinçlerimsin, neşemsin.
Gerçekleşen düşlerimsin,
Rehberimsin öğretmenim.
Dilim söyler, görür gözüm.
Benliğimi buldu özüm.
Coşkularım, neşem, hazım
Sen var ettin öğretmenim.
Sen öğrettin çoğu-azı,
Okuttun erkeği, kızı.
Nasıl yazılırdı yazı,
Sen öğrettin öğretmenim.
24/11/1984 – Tatvan
Şaban Külhancıoğlu
İYİ İNSAN ARANIYOR!
Mustafa Cengiz
DÜNYA KUPASININ ARDINDAN (2)
KADİR DAYIOĞLU
CUMHURİYETE VE ATATÜRK’E VURMAK
Mustafa Cengiz CENK MEYDANI
15 FİRMAMIZ İSO İKİNCİ 500’DE
Ali İhsan Öztürk
ÖZTÜRK REKORA KOŞUYOR!
Ali Rıza Navruz
BET BENİZ ARASINDA
Mustafa Mete ÖZPINAR
SİYASETTE DEĞİŞİM
AHMET KARAASLAN
MUTLULUKLA YAŞA ÇOCUK
VÜSELA ALİ-İLETİŞİM(SİZLİK)
AİDİYET -11
M. Kemal Atik
Cumhuriyet Meydanı'nda İnsan Denen Meçhul -2