İlim, irfan verdin bize
Çıkmazlardan geldik düze.
“Yavrularım” diye söze,
Bir başlardın öğretmenim.
Geçmişimi, tarihimi
Sen öğrettin her şeyimi.
Senle buldum ben kendimi,
Senle bildim öğretmenim.
Atamızı, soyumuzu
Düşmanlarla dostumuzu...
Sırla dolu dünyamızı,
Sen tanıttın öğretmenim.
Yanlış niçin, doğru nasıl?
“Size emanettir nesil.”
Alıştırdın usul usul,
Okutmaya öğretmenim.
Bilmiyordum niçin, neden?
Yol nereye, geldik nerden?
Bugünün farkını dünden,
Sen öğrettin öğretmenim.
Annem, babam, kardeşimsin.
Sevinçlerimsin, neşemsin.
Gerçekleşen düşlerimsin,
Rehberimsin öğretmenim.
Dilim söyler, görür gözüm.
Benliğimi buldu özüm.
Coşkularım, neşem, hazım
Sen var ettin öğretmenim.
Sen öğrettin çoğu-azı,
Okuttun erkeği, kızı.
Nasıl yazılırdı yazı,
Sen öğrettin öğretmenim.
24/11/1984 – Tatvan
Ömer Faruk Kotay
BİZE NE OLDU?
OZAN DERVİŞ/ İSMAİL KOÇAK
ÇOK BOZULDU BU İNSANLARIN DÜZENİ
Mustafa Cengiz CENK MEYDANI
NE OLURSA OLSUN “SARI ÖKÜZ”Ü VERMEYECEKLER!
Ali Rıza Navruz
Benden Bana Mektuplar! 56. Mektup
AHMET KARAASLAN
İZMİR ÇİĞLİ
Mehmet Arpa
Sessiz Uzaklaşmaların Anatomisi: İlişkiler Değerle Değil, Rahatlıkla Yaşar
KADİR DAYIOĞLU
HIZLI TREN GELMEZ MOLA!
Faruk Ergan
ŞIMARIK OLMAK!
Mustafa Cengiz
TAKIMLARIMIZIN KAYIPLAR HAFTASI…
Ali İhsan Öztürk
BİLİCİ, AYATA, ÖZTÜRK