Bazen durup düşünüyorum…
Biz neyi kaybettik?*
Çünkü eskiden hayatın bir rengi vardı sanki.
Çocukken bir yaz günü…
Sokakta oynamak bile mutluluktu.
Bir topun peşinden koşardık, akşam ezanına kadar eve girmezdik.
Bir dondurma alırdık, dünyanın en mutlu insanı olurduk.
Yağmur yağardı…
Camın kenarında oturup dışarıyı izlemek bile güzeldi.
Bir arkadaşımız kapıyı çalardı,
“Çıkıyor musun?” derdi.
Çıkardık.
Nereye gittiğimizi bile bilmeden…
Ve mutluyduk.
Şimdi düşünüyorum da…
*Ne değişti?*
Hayat mı değişti?
Biz mi değiştik?
Yoksa birileri bize hayatın böyle yaşanması gerektiğini mi öğretti?
Çünkü bugün etrafıma bakıyorum…
Her şey var.
Telefonlarımız var.
İnternetimiz var.
Televizyonlarımız var.
Arabalarımız var.
Daha hızlı yaşıyoruz.
Daha çok insana ulaşıyoruz.
Ama nedense…
*Daha az hissediyoruz.*
Eskiden küçük şeylerle mutlu olurduk.
Şimdi büyük şeyler bile bizi birkaç saat mutlu ediyor.
Yeni bir telefon alıyoruz…
Bir süre sonra sıradan geliyor.
Yeni bir ev…
Bir süre sonra alışıyoruz.
Tatile gidiyoruz…
Fotoğrafını çekiyoruz.
Paylaşıyoruz.
Beğeniler geliyor.
Sonra?
Yine aynı boşluk…
Ve insan kendi kendine soruyor:
*“Ben neden artık eskisi kadar mutlu değilim?”*
Belki de mesele mutluluğumuzu kaybetmek değildir.
Belki…
*Hayatın renklerini kaybetmeye başladık.*
Eskiden bir şarkı bizi başka yerlere götürürdü.
Şimdi şarkıyı bile yarıda geçiyoruz.
Eskiden bir insanı saatlerce dinlerdik.
Şimdi iki dakikalık konuşmaya tahammül edemiyoruz.
Eskiden birinin kapısını çalardık.
Şimdi mesaj atıyoruz.
“Ne yapıyorsun?”
“İyiyim.”
“Tamam.”
Bitti.
Sanki insanlarla değil…
*bildirimlerle iletişim kuruyoruz.*
Ve belki de fark etmeden bir şeyimizi kaybettik:
*Derinliği.*
Her şey çok hızlı.
Çok fazla.
Çok gürültülü.
Bir haber geliyor.
Bir video.
Bir tartışma.
Bir felaket.
Bir başarı.
Bir başarısızlık.
Birinin düğünü…
Birinin ölümü…
Birinin mutluluğu…
Birinin ihaneti…
Hepsi aynı ekranda.
Hepsi birkaç saniye içinde.
Sonra parmağımızı kaydırıyoruz.
Bir sonraki…
Bir sonraki…
Bir sonraki…
Ve insanın duyguları da sanki buna alışıyor.
Çünkü sürekli çok fazla şey gördüğümüzde…
*Hiçbir şey eskisi kadar büyük gelmemeye başlıyor.*
Belki de bu yüzden eskiden bizi heyecanlandıran şeyler bugün bizi heyecanlandırmıyor.
Belki de bu yüzden eskiden ağladığımız şeylere bugün sadece bakıp geçiyoruz.
Belki de bu yüzden insanların acılarına bile bazen birkaç saniye bakıp hayatımıza devam ediyoruz.
Peki…
*Biz mi kötü olduk?*
Bence hayır.
Belki sadece çok yorulduk.
Çok fazla şey gördük.
Çok fazla hayal kırıklığı yaşadık.
Çok fazla insana güvendik.
Çok fazla kez başladık.
Çok fazla kez yeniden başlamak zorunda kaldık.
Ve bir yerden sonra insan kendini korumak için…
*hissetmemeyi öğreniyor.*
Çünkü hissetmek bazen acıtıyor.
Seviyorsun…
Kaybediyorsun.
Güveniyorsun…
Kırılıyorsun.
Hayal kuruyorsun…
Olmuyor.
Birine iyi davranıyorsun…
Karşılığında nankörlük görüyorsun.
Ve sonra insan kendine şöyle diyor:
“Bir daha kimseye bu kadar güvenmeyeceğim.”
“Bir daha bu kadar sevmeyeceğim.”
“Bir daha bu kadar umutlanmayacağım.”
İşte belki de renklerimiz burada azalıyor.
Çünkü insan acı çekmemek için kalbinin sesini kısmaya başladığında…
*Sadece acıyı değil, mutluluğu da kısmış oluyor.*
Çünkü kalbinin sesini kapatamazsın.
Acıyı kapatırken sevgiyi de kapatırsın.
Hayal kırıklığını azaltırken heyecanı da azaltırsın.
Üzüntüyü azaltırken coşkuyu da azaltırsın.
Ve bir sabah uyanırsın…
Her şey yolundadır.
Ama sen iyi değilsindir.
İşte o duygu çok garip.
Dışarıdan bakıldığında hayatında büyük bir problem yoktur.
Ama içeride…
Bir şey eksiktir.
Adını koyamazsın.
Sadece dersin ki:
*“Eskiden böyle değildim.”*
Belki sen de bunu söylüyorsun.
“Eskiden daha neşeliydim.”
“Eskiden daha çok gülerdim.”
“Eskiden insanlara daha kolay güvenirdim.”
“Eskiden bir şeyler için heyecanlanırdım.”
“Eskiden hayal kurardım.”
Şimdi ise…
Bir şey olacakmış gibi bekliyorsun.
Ama hiçbir şey olmuyor.
Çünkü belki de hayatın değil…
*içindeki merakın yoruldu.*
Ve burada sana bir şey söylemek istiyorum.
Belki eski haline tamamen dönemezsin.
Çünkü yaşadıkların seni değiştirdi.
Ama bu kötü bir şey olmak zorunda değil.
Çünkü belki mesele geçmişteki seni geri getirmek değildir.
*Yeni bir senin içinde yeniden renk bulmaktır.*
Bunun için de bazen çok büyük şeylere ihtiyacımız yok.
Bir sabah telefonu eline almadan kahveni içmek…
Uzun zamandır aramadığın birini aramak…
Bir parkta tek başına yürümek…
Bir şarkıyı baştan sona dinlemek…
Bir çocuğun oyununu izlemek…
Güneşi fark etmek…
Birine gerçekten “Nasılsın?” diye sormak…
Ve cevabını gerçekten dinlemek…
Bazen hayatı değiştiren şeyler çok büyük değildir.
Sadece…
*Biz küçük şeyleri fark etmeyi bıraktık.*
Belki yeniden başlamamız gereken yer de tam burası.
Biraz yavaşlamak.
Biraz susmak.
Biraz hissetmek.
Biraz özlemek.
Biraz hayal kurmak.
Ve belki kendimize şu soruyu sormak:
*“Ben en son ne zaman gerçekten heyecanlandım?”*
Bir şey için…
Bir insan için…
Bir hayal için…
Bir sabah için…
Bir yolculuk için…
Bir şarkı için…
Bir gelecek için…
Eğer bu soruya cevap vermekte zorlanıyorsan…
Belki de sorun hayatında değildir.
Belki sadece çok uzun zamandır…
*kendini dinlemiyorsundur.*
Çünkü hayatın renkleri tamamen kaybolmuş olmayabilir.
Belki üzerlerini yorgunluk kapatmıştır.
Belki hayal kırıklıkları kapatmıştır.
Belki korkular…
Belki geçim derdi…
Belki sürekli yetişme telaşı…
Belki de başkalarının senden bekledikleri…
Ve belki de yıllardır kendine söyleyemediğin bir cümle:
*“Ben de yoruldum.”*
Bunu kabul etmek zayıflık değil.
Tam tersine…
Bazen insanın kendine verebileceği en büyük izin budur.
“Yoruldum.”
“Üzüldüm.”
“Canım acıdı.”
“Biraz durmak istiyorum.”
Çünkü insan makine değil.
Her gün güçlü olmak zorunda değil.
Her gün üretmek zorunda değil.
Her gün gülmek zorunda değil.
Ama…
*Her gün kendini biraz daha kaybetmek zorunda da değil.*
O yüzden bugün senden bir şey istiyorum.
Bu videoyu kapattıktan sonra…
Telefonu bir kenara bırak.
Beş dakika hiçbir şey yapma.
Ve kendine sor:
*“Ben neyi kaybettim?”*
Neşeni mi?
Merakını mı?
Hayallerini mi?
Sevincini mi?
İnsanlara güvenini mi?
Yoksa…
*Kendinle olan bağını mı?*
Ve sonra ikinci soruyu sor:
*“Bunu geri getirmek için bugün ne yapabilirim?”*
Belki bir telefon açarsın.
Belki uzun zamandır ertelediğin bir yere gidersin.
Belki bir şarkıyı açarsın.
Belki bir deftere yeniden hayallerini yazarsın.
Belki sadece aynaya bakıp kendine şunu söylersin:
*“Ben hâlâ buradayım.”*
Çünkü belki renkler tamamen gitmedi.
Belki hayat hâlâ aynı hayat.
Sadece sen çok uzun zamandır…
*renklere bakmayı unuttun.*
Ve unutma…
Hayat bazen gri olabilir.
Ama gri bir son değildir.
Çünkü insan isterse…
Bir gün yeniden gülebilir.
Yeniden sevebilir.
Yeniden heyecanlanabilir.
Yeniden hayal kurabilir.
Ve yeniden…
*hayatın içindeki renkleri görebilir.*
Belki de bugün yapmamız gereken şey hayatı değiştirmek değil…
*Hayata yeniden bakmayı öğrenmek.*
Şimdi sana son bir soru:
*Sen en son ne zaman hayatın gerçekten renkli olduğunu hissettin?*
Hatırlıyorsan…
O anı kaybetme.
Çünkü belki de aradığın şey geçmişte değil.
*O hissin içinde saklı.*