VÜSALE ALİ
Azerbaycan, Bakü doğumlu. İlk ve tam ortaokul eğitimini, Bakü 247 sayılı Ortaokulu’nda tamamladıktan sonra, Terzilik için Meslek Lisesi’ne dâhil oldu. Yedi yıllık eğitim programlı Ortaokul yıllarının sonunda, 26 sayılı Bakü Müzik Okulu’nun Piyano Sınıfı’nı da bitirdi.
Lise eğitiminin ardından, Bakü Medeni Maarif Koleji Çizgi Film Yönetmenliği Bölümü’nü kazandı.
Kolej eğitimi sırasında ve gazetecilik deneyimlerine başladı ve farklı gazetelerde yazdı. 2000 yılında Azerbaycan Devlet Kültür ve Güzel Sanatlar Üniversitesi TV- Drama –Edebi Yaratıcılık bölümünü kazandı.
Üniversite yıllarında yine gazetelere yazmayı sürdürdü. Ayrıca,“Ümid Yeri” Çocuk Rehabilitasyon Merkezi’nde sokak çocuklarına gönüllü şefkat anneliği yaptı.
2005 yılında Ombudsman Aparatı Avrupa İnsan Hakları Komisyonu’nun gazeteciler için düzenlediği “Onlar Suçlu Değil” makale yarışmasında “Sokak Çocukları” araştırma makalesi ile ikincilik ödülünü aldı. 2005 yılında Üniversiteyi bitirdi ve bağımsız gazeteci- yazar olarak yayın hayatına devam etti.
2006 yılında evlendi, Kayseri’ye yerleşti. İki çocuk annesi olan yazar, 2011 yılından itibaren Rusça- Azerbaycan Türkçesi, noter yeminli ve Adli Tercüman Bilirkişi olarak çalışmaya başladı. 2023 yılında Kurulan “Gökbörü Arama Kurtarma, Eğitim ve Acil Yardım” ve Kayseri Yazarlar, Şairler ve Sanatçılar Derneği üyesi olup halen çalışmalarını sürdürüyor.
BASILMIŞ ESERLERİ:
İletişim (sizlik) TANIŞALIM MI?....................Deneme 2026
İLKSÖZ
Yazar, şair enflasyonu, kaliteyi unutturuyor.
Özellikle bu ülkede, Âşık Veysel ve Akif’ten başka bir şair, halk ozanı bilmeyen saz ve kalem şairleri, Sait Faik’in, güya etkilenmemek için bir eserini bile okumamış sözde öykücüler, Dünya Klasiklerinden Toltsoy’u, Cengiz Aytmatov’u, hiç duymamış, kitap fuarlarındaki devasa afişlerde artistik resim veren romancılar… Bilgisiz, kültürsüz, “DENEME’nin içeriğini bile bilmeyen deneme yazarları…
Oysa yazmak için: bilgi, çile ve bilgelik gerekiyor. İki devlet, tek millet olduğumuz Azerbaycan’da bu durumun bizdeki gibi olmadığını düşünüyorum. Acı, şiirin de, diğer edebi türlerin biley taşı olduğu varsayılırsa, Azerbaycan’ın, hâlâ yanık kokuları hissedilen bağrında, çile ve gözyaşı ile üretilmiş her eserin ayrı bir önemi olmalı.
Yazar Vüsale Ali, sıradan bir deneme yazarı değil. Biyografisi incelendiğinde, eğitimini aldığı tiyatro, müzik ve edebiyatın iç içe olduğu görülür. Bunu, kendisini ilk tanıdığım anda, bende uyandırdığı farklılık duygusu ile anladım.
Öncelikle geniş bir genel kültür hazinesine sahip. Gerçek bir denenme yazarında olması gereken dünya görüşü, dünyaya farklı açılardan bakışı ve olayları bu doğrultuda yorumlaması, onu yazar olarak önemli konuma getiriyor. Sosyal Medyadaki çarpık tanışma, dostluk kurma isteklerinin yanında, insan davranışlarında ki açmazlar, teknolojik gelişmeler sonucu iletişim kopukluğu, gelenekten ayrılma, âdet ve görenekleri terk etme, aşk gibi, sevgi gibi, gönül gibi, en azından sıcak bir selamlaşma gibi insana özgü değerlerin unutulması/önemini kaybetmesi ya da içerik değiştirmesi, yazarın kaygı duyduğu ve farklı yayın organlarında kaleme aldığı sorunlar.
“İletişim(sizlik) TANIŞALIM MI?” Yazarın bu bağlamda ilk deneme kitabı.
Yirmi yıldır Türkiye, Kültür ve gelenekleri içinde yaşayan Vüsale Ali, Türkiye Türkçesi’ni iyi çözümlemesinin yanında, Türkçe sözcüklerin karşılıklı selamlaşmalarda bile nasıl katledildiğine işaret eder.
Kadın bir yazar olarak kadını, yine Türkiye kültür ve şartları içinde değerlendirir. Kadının bedensel olduğu kadar ruhsal anlamında da son derece duygusal bir yapıya sahip olduğu, asla bir cinsel obje olmadığının altını çizer.
Yazar Vüsale Ali’’nin, hoş bir üslup ile kaleme aldığı eseri, teknolojik gelişmeler sonucu kimlik bunalımına düşen iletişim ile konuşma dilinin, günlük hayatta nasıl erozyona uğratıldığını göstermesi, özellikle sosyal paylaşım sitelerindeki sağlıksız iletişime çözüm üretmesi anlamında faydalı olacağına inanıyorum.