Çok eskiden ülkede,
Padişahlar yaşarmış.
Vatan-millet onunmuş,
O istese satarmış.
Herkes onun emrinde,
Bir köle ve kul olmuş.
Kendi vatanı bile,
Gurbet olmuş, el olmuş.
İnsan yiyen yamyamlar,
Uygarlığa koşmuş.
Padişahla Müdürlüğü,
Habersizce yaşarmış.
Millet aç ve susuzmuş.
Aldırmazmış padişah.
İşitmemiş, duymamış
Millete düşmüş ah, vah!
Bu yetmiyormuş sanki,
Düşmanla dolmuş vatan!
Haykırmış “Olmaz!” diye
Aslan yürekli atam.
Evvel savaşçı idiler,
Efendimiz olmuşlar.
Vatanın her yeri,
İşgal edip dolmuşlar.
Gelerek Ankara'ya,
Millet adına vekil.
Ata, millet birlikte
Düşmana demiş: “Çekil!”
Temizlenmiş yurdumuz,
Düşmanların elinden.
“Egemenlik milletin”
Kimse başaramaz.
Millet olma yurdunda,
Kendinin efendisi.
Cumhuriyet Nişan,
Eşit tutmuş herkesi.
Egemenliğe bağlı,
Verilecek mal değil.
Hiçbir şahıslara,
Köle değil, kul değil.
Yaşasın Aziz Ata,
Çok büyük millet.
Yaşasın demokrasi,
Yaşasın hakimiyet.
22/04/ 1986 – Tatvan