SAAT 09.05
Yine bir 10 Kasım ve yine Atamı anmak bana daha ziyade kendisinden özür dileme günü gibi geliyor.
10 Kasım 1938 sabahı saat 09.05'te senin kalbin durdu Atam.
O günden itibaren Türkiye de giderek derinleşen bir uykuya daldı.
Aradan 88 yıl geçti, biz hâlâ uyanamadık
Bizim Atamızı anmak için yılda bir güne, saat 09.05'teki bir dakikaya ihtiyacımız yok.
Onun başardıklarını,bize kazandırdıklarını her gün zaten yaşıyoruz.
Ne var ki 1938'de başlayan o derin uyku, bugün neredeyse bir koma uykusuna dönüşmüş durumda.
Asıl mesele, artık bu uykudan nasıl uyanacağımız.
Saat 09.05'te çalan sirenler, her geçen yıl biraz daha ağırlaşan utancımızı yüzümüze vuruyor.
Ve vurmalı da!
SAAT 09.05
Geçenlerde gördüğüm bir karikatür günlerdir aklımdan çıkmıyor.
Türkiye haritası, başı ve ayakları dışarıda kalacak şekilde kalın bir battaniyenin altına girmiş.
Atatürk başucuna oturmuş, ülkesine bakıyor ve sesleniyor:
"Uyan artık Türkiyem!"
Ne acı ki bugün bu seslenişe riayet etmemeye direniyoruz adeta.
Bize bağımsız, egemen bir ulus devlet, özgür bir gelecek ve aklın, bilimin ışığında yükselen bir Cumhuriyet bıraktın.
Kadınlarıyla, gençleriyle, çocuklarıyla çağdaş bir toplum olma yolunu açtın.
Biz nasıl oldu da bütün bunları unuttuk, olup bitenleri kabullendik ve bu kadar derin bir uykuya daldık?
Artık üzerimizdeki kalın yorganı atıp, ayazla yüzleşerek uyanmanın zamanıdır.
Umarım bir dahaki 10 Kasım'da karşına başımız dik çıkabiliriz Atam.
Çünkü senin bize emanet ettiğin Cumhuriyet bizim uyanmamıza ve ona sahip çıkmamıza bağlı.
Mustafa Kemal Atatürk'ün bu iki sözü, sirenler boyunca kulaklarınızda çınlasın:
-Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır.
-Ne mutlu Türküm diyene!
Uyanalım ve İstiklal Marşı'mızın şu dizeleriyle yeniden başlayalım:
“Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.
Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!”