Adımlarımın Hatırlattığı Şeyler
By yazar Çınar
Yürürken attığım her adım, bana çocukluğumdaki özgürlükleri anlatıyor.
Sanki kaldırım taşları bile tanıyor beni; nereden geldiğimi, neyi özlediğimi biliyor. O zamanlar adımlar daha hafifti. Nereye gittiğinin çok da önemi yoktu, önemli olan yürümekti. Durmak, bakmak, merak etmek… Dünya acele etmiyordu.
İnsan özgürken daha samimi oluyor. Maskelere ihtiyaç duymuyor, kelimeleri tartmadan konuşuyor. Gülüşler hesapsız, dostluklar daha sade. Belki de bu yüzden çocukluk, insanın kendine en yakın olduğu zaman. Kimseye bir şey ispatlamak zorunda değilsin; sadece varsın.
Şimdi geriye dönüp bakınca hayat bir masal gibi görünüyor. Sanki her şey güzeldi, sanki hiç zorlanmadık. Hafıza tuhaf bir yer; acıları yumuşatıyor, keskin köşeleri törpülüyor. Geçmiş, yaşandığı gibi değil; hatırlandığı gibi kalıyor.
Oysa biliyorum…
Her anın kendi zorluğu vardı. Kırıldığımız günler, anlaşılmadığımız anlar, ağlamayı içimize attığımız geceler. Ama o günler geçip gidiyor. Zorluklar tarihin dipnotu gibi silikleşirken, güzellikler kalıyor. Bir yaz akşamı, bir kahkaha, bir koşuşturma…
Belki de hayatın adaleti burada saklı. Yaşarken ağır gelen şeyler, zamanla hafifliyor. Bugün bizi yoran anlar, yarın hatırladığımızda sadece birer çizgi gibi kalıyor. İnsanı ayakta tutan da bu galiba: her şeye rağmen geriye güzel şeylerin kalacağını bilmek.
Bazen yürürken yavaşlıyorum.
Kalabalığın içinde durup etrafa bakıyorum.
O özgür çocuğu arıyorum içimde.
Belki tamamen geri gelmez.
Ama bir adım kadar yakınımda olduğunu bilmek bile yetiyor.
By yazar Çınar