Böcek…
By Yazar Çınar
Bu sabah, yeni bir güne gözlerimi garip ve huzursuz bir uyanışla açtım. Oysa güneş, birçok sabah yüzüme dokunduğunda içimi ısıtır, umutlarımı yatağımın başucuna bir halı gibi sererdi. Hayata bağlandığım bütün güzel şeyler, o halının desenleri arasında mutfağa kadar uzanırdı. Adımlarım, hayallerimle birleşir; hayatı doyasıya yaşamanın sabırsızlığı içimde coşar, kalbim sığmaz olurdu bedenime.
Ama bugün, işte o umutlu günlerden biri değildi. Belki de içimde biriktirdiğim bütün masum ve saf duygular, yeni dünyanın ağır düzenine yenik düşmüştü. Bugün, insanlık bana umut değil, yalnızlığın çorak bir çölünü bırakmıştı. Ve ben, umutsuzluklarımla baş başa kalmıştım.
Bu sabah ben de Gregor Samsa gibi böceğe dönüştüm. Dünyanın kirine ve pasına yenik düştüm; kendime isyan edip benliğimi terk ettim. Belki de sistem, beni anlam veremediğim ve bağ kuramadığım bu çirkin ortamdan dışarıya, sessiz bir hiçliğe fırlatmıştı.
Kayboluşumun tam ortasında, ihtiraslar ve hırslar üzerime daha da yüklendi. Önceleri, çaresiz yüreğimin yardımına en yakınlarımın koştuğunu sandım. Fakat gördüm ki, bu iyilik gibi görünen yakınlıklar yalnızca sistemin gerektirdiği, geçici menfaatlerin bir gölgesinden ibaretti. Gerçeği çok geç anladım.
Çünkü bu davranışların hiçbiri, beni “ben olduğum için” yapılmış değildi. Yalnızca, yeniden onlara faydalı bir insana dönüşebilmemin kırılgan umuduydu. Ve işte, yalnızca “ben olduğum” bir sabahın ortasında, bir böcek gibi kimseye faydasız kaldığımı gösterdim. O gün, herkes –en yakınlarım dahi– beni yalnızlığa, sessiz bir ölüme mahkûm etti.
Bu, benim bir Samsa yorumumdu.
Umarım sizin de kendinize özgü bir Samsa yorumunuz vardır…
By Yazar Çınar