Çocuklarımız her şeyimiz. Peki çocuklarımıza, doğruyu, güzel olanı göstermek yolunda iyi bir kılavuz muyuz? Çocuklarımızın geleceklerini tasarlamaları sürecinde , onlara gereken ihtimamı ,desteği verebiliyor muyuz acaba? Geleceğimiz olan çocuklarımızın, farkındalıklarını artırmak ve onların arzu edecekleri yaşamı kendi iç dünyalarında var olduğunu ,dolayısıyla bu potansiyellerini açığa çıkarmanında bizlerin destekleri ile gün yüzüne çıkacağını biliyormuyuz?. Çocuklarımıza soracağımız birkaç etkili soru ,belki de onların gelecekleri için atacakları sağlam adımların başlangıcı olabilirmi? Çocuklarımız tabiki bizim en kıymetli parçamız. Onların ileriki hayatlarında çok başarılı olmalarını istiyoruz ;ancak unutmamalıyız ki onları ,kendi isteklerimiz doğrultusunda ,bir kalıbın içine sıkıştırmaya çalışmamalıyız. Çocuklarımızın, yeteneklerini açığa çıkarmak, potansiyellerinin farkına varmalarını sağlamak amacıyla onlarla birlikte yürümeyi öğrenmeliyiz. Bu hususta gönülden çaba sarf etmeliyiz. Dolayısıyla isteklerini ve o isteklere nasıl ulaşabileceklerinin formülü üzerine çalışmalıyız. Bu hadiselerin oluşum süreci mutlaka kısa bir zamanda olmayacaktır, bu bir yolculuktur. Sabır ve emekle, geleceğini planlayan , disiplinli , kendini tanıyan nesiller meydana getirmek öncelikle Anne ve Babalara bağlıdır. Peki ,Anne ve babalar yani ebeveynler ,Bu süreçte nasıl bir yol izlemeli ,bu konunun hazır formülü var mıdır? Hayır yoktur tabiki , doğuştan bize ebeveyn eğitimi aşılanmamıştır ; ancak insanlar, genellikle ,anne ve babalarından gördükleri davranışları ,çocukları üzerinde uygulama yolunu izlerler. Aslında bu durum, klasikleşmiş bir metot olarak karşımıza çıkmaktadır ve tamamen iyi niyetle çocuklarımızın gelişimleri amacı ile tatbik edilmektedir. Âmâ farkında olmadan bu uygulamalar, çocuklarımızda olumsuz sonuçlar doğurabilir. Dolayısıyla ebeveynler geleneksel yöntemleri sorgulamalı ,araştırmacı olmalı, geleneksellikten çıkarak , objektif bakış açısı ile yeni bilgilerle donanmalıdırlar. Unutulmamalıdır ki , çocuklarımızın başarısı için , öncelikle çocuklarımıza karşı bizlerin birer örnek model olması gerekmektedir. Çevremizdeki insanları kırmadan , karşılıklı saygı çerçevesinde yürüttüğümüz ilişkiler sağlıklı iletişimler, bizi çocuklarımızın karşısına doğru bir model olarak çıkarabilecek etmenlerden birisi olabilir. Kendini sürekli geliştiren bir ebeveyn , ev içerisinde okuyan, sanata spora değer veren anne baba çocukları için doğru birer örnek olabilir. Çocuklarımız ile ilgilenmek , onların arkadaşı , sırdaşı olmak onlarla kuracağımız güçlü bağların doğmasına , gelecekteki hayatları için sağlam temellerin oluşması anlamına gelecektir. Unutmayalım Çocuklarımıza verebileceğimiz en güzel şey zamandır. Onlara Bu zamanı sunarken ; aslında çocuklar ile yakın bir bağ kurmamız ,zaman içerisinde ,çocuğumuzdaki değişimleri , gelişimleri yakından takip etmemizi ve olası bir problemde çabucak çözüm yolları üretmemizi de sağlayacaktır. Çocukları ile zaman paylaşımı yapmayan ebeveynler , çocuklarınını kendilerinden yoksun bırakmış olacaklardır. Anne babadan gerekli desteği alamayan çocuk , kendini tanımakta zorluk çekecektir,duygu ve davranış biçimlerini yerine göre uygulayamayacaktır ,çevreye negatif gözlerle bakan, çevreden iyilik değilde hep kötülük gelecekmiş duygusu ile hayatı karamsar bir hale dönüştürecektir. Sonuç itibariyle kendilerini değerli göremezler , bu arada tabiki çocuklarımıza en iyi vereceğimiz hediye zaman diyoruz, ancak bu zaman noktasındada şunu belirtmek istiyorum.Aslında uzun zaman geçirmek değil buradaki zaman kavramı , nitelikli zaman geçirmek ,onlarla yanlızca bir sorun olduğu durumlarda değil her zaman iletişim halinde olmamız gerekmektedir.
Çocuklarımızı dinleyelim , onları anlamaya çalışalım, aldıkları notlarla değil ,öncelikle sergiledikleri davranışları ile takdir edelim. Lütfen kıyaslamaya girmeyelim, her şeyden önemlisi onlarla hayatımızı paylaşalım. Çocuklarımız ile kurduğumuz güzel bağlar, aramızda yaşadığımız mutluluk paylaşımları ,onların ileriki hayatlarında daha mutlu olmalarını sağlayacaktır.
Yazar Çınar