Hayat…
By Yazar Çınar
Bazen bir nefes kadar kısadır, bazen de yürüyüşü hiç bitmeyen uzun bir yol gibidir.
Aslında onun hızını belirleyen, yaşadığımız anın tadıdır.
Bir şey gerçekten içimizi ısıtıyorsa, bizi gülümsetiyorsa; o saniyeyi uzatmak da bizim elimizde, bir çırpıda tüketmek de.
İnsanın en büyük lüksü; mutluluğun kıymetini fark ettiği anı tutabilmesidir. Acele etmeden…
Kaçırma korkusu olmadan…
Çünkü hayat, çoğu zaman kendi akışında ilerler; ama o akışa yön veren küçük seçimlerdir bizi biz yapan.
Bir şeyi sevmek…
Belki de bütün oyunun adı bu.
Sevebildiğin sürece yaşarsın.
Sevdiğin sürece umutların olur. Hayallerine sarıldığın sürece canın acır ama yine de yürürsün, çünkü yürümek güzeldir. Düşmek bile güzeldir bazen, yeniden kalkmanın sevincini hatırlatır insana.
Mutluluk, büyük alkışlar veya büyük zaferler değildir her zaman.
Bazen sabahın sessizliğinde içilen bir çaydır;
bazen içten bir tebessüm, hiç beklemediğin bir anda gelen güzel bir söz…
Ve bazen sadece “iyi ki” diyebildiğin bir an.
Aslında mesele hayatta kalmak değil, hayatta kalırken var olabilmeyi bilmek.
Acıya da mutluluğa da yer açmak…
Her defasında yeniden sevmeyi göze almak.
Çünkü insan sevdiği müddetçe, hayat uzar.
Hem de en güzel yerlerinden.
Bugün belki her şey yolunda gitmiyor olabilir.
Belki yorgunsun, belki kırgın…
Ama bil ki; her şeyin içinde küçük bir ışık saklıdır.
Görmek istersen, her gün yeni bir başlangıçtır.
Ve unutma:
Hayat, bize verildiği gibi yaşansın diye değil,
bizim gönlümüzce şekillensin diye vardır.
By Yazar Çınar