Medeniyet…
By Yazar Çınar
Yemyeşil bir doğanın kalbinde, dev çam ağaçlarının gökyüzüyle selamlaşmasına şahitlik ediyorum. Bu gizemli yürüyüşte, sırtımda yıllardır taşıdığım yüklerin aslında bana yalnızca sıkıntı kattığını, hiçbir anlam taşımadığını fark ediyorum. Doğanın mucizevî huzuru, bu gerçeği görmem için yeterli oluyor.
Güneş, insanların ruhlarında biriktirdiği öfkeye, bencilliğe, hırsa rağmen, tüm insanlığı sıcaklığıyla sarmayı sürdürüyor. Doğanın sevgisi karşılıksız; işte bu karşılıksızlığın bir dili varsa, o dilin adı medeniyet olmalı. Çünkü doğanın içinde geçirdiğimiz her an, mutluluğun kapılarını aralıyor; tabiat ana ile geçirilen her dakika, memnuniyetin en saf hâline dönüşüyor.
Yavaş adımlarla tabiatın derinliklerine doğru ilerliyorum. Çimenlerin serinliği ayaklarımdan gönlüme yayılırken, çam kokularının arasında ruhum tüm olumsuzluklardan arınıyor. İçimdeki öfke, kibir, bencillik ve hırs; doğanın görkemli senfonisi içinde buhar olup göğe yükseliyor. Ve ben, bu mucizeye tanıklık ediyorum: Güneşi örtmeye çalışan kara bulutlar, sanki yıllardır sırtımda taşıdığım yükleri yağmura dönüştürmek için mücadele ediyor. Güneş, bütün gücüyle varlığını hissettiriyor; beni ısıtarak karanlığı ışığa çeviriyor. İşte bu mücadele, medeniyetin ta kendisi.
Doğa, tüm kötülüklerimize rağmen bize sevgisini, hoşgörüsünü sunuyor. Bizi anlamak, yaralarımızı iyileştirmek, hücrelerimize kadar yenilemek için direniyor. Bizse medeniyetten uzaklaşıyor; onu korumak yerine yok etmeye çalışıyoruz. Oysa doğa, her defasında bize yeniden kucak açıyor. Bu yüzden, medeniyetin asıl kaynağı yine doğanın kendisidir.
Göğe baktığımda şunu anlıyorum: Kara bulutlar bizim bencilliklerimizdir. Onların yeniden yağmur olup toprağa umut getirmesi, yalnızca doğanın mucizesiyle mümkündür. Doğa, kötülükleri kendi süzgecinden geçirip iyiliğe dönüştürür; bu, insana insan olduğunu hatırlatan en büyük nimettir.
İnsan, öfkesini ve hırsını bir kenara bırakmalı; yalnızca medeniyetin gerektirdiği erdemlere tutunmalıdır ki “insan” gerçekten insan olsun. Dünyaya öfke değil, sevgi tohumları ekelim. Çünkü medeniyetin özü budur.
By Yazar Çınar