Sessiz Bekçi Erciyes...
By Yazar Çınar
Bir gün yolumu Erciyes’in eteklerine düşürdüm. İçimde taşıdığım soruların, yıllardır dillendiremediğim dertlerin ağırlığıyla ona doğru yürüyordum. Karşımdaki görkem, insana hem güven hem de derin bir yalnızlık duygusu veriyordu. Dağın sessizliği, sanki bana kulak kesilmişti.
O an, Erciyes’le konuşmaya başladım. İçimde sakladığım sırları, yüklerimi, kırık dökük hayallerimi onunla paylaştım. Sanki taşlarına sinmiş sabır bana fısıldıyor, rüzgârıyla kulaklarıma öğütler taşıyordu. Bir dost gibi beni dinliyor, hiçbir söz söylemeden bile kalbime huzur veriyordu.
Erciyes’in gölgesinde anladım ki o sadece bir dağ değil; yüzyıllardır Kayseri’nin kalbine işlenmiş sessiz bir bekçiydi. Çocukların oyunlarını, annelerin dualarını, sevdalıların umutlarını bağrında taşıyan kadim bir sırdı. Şehri sessizce koruyan, herkesi sessizce dinleyen bir dosttu.
Ona bakarken fark ettim: kelimeler onun ihtişamını anlatmaya yetmezdi. Çünkü Erciyes sadece yüksekliğiyle değil, öğrettikleriyle de büyüktü. Zirvesine çıkan insan, aslında kendi içine yolculuk ederdi. O sessizlikte insan, kendi kalbinin çarpışını duyar; kendisiyle yüzleşirdi.
Erciyes bana direnmeyi öğretti. Sabırla beklemeyi, umudu gökte aramayı, ne olursa olsun dimdik durmayı… Doruklarında hiç erimeyen kar, sanki insana şunu söylüyordu: “Hayatın ne kadar zor olursa olsun, sen de benim gibi ayakta kalmalısın.”
O gün anladım ki Erciyes bizimle yaşayan bir varlıktı. Bizden önce vardı, bizden sonra da olacaktı. O, şehrin kalbi, kültürün özü, ruhun dinginliği ve umudun en yüksek zirvesiydi.
Erciyes’i anlatmak, aslında kendimizi anlatmaktı. Çünkü onun büyüklüğü, bizim sözlerimizin çok ötesinde gizleniyordu.
By Yazar Çınar