Günlerden Cuma imiş,
Hoca camiye gitmiş.
İmam çıkmış minbere,
İğne atılsa yere,
Düşmez bir kalabalık,
Bakarmış alık alık.
Görmüş cemaat tamam,
Vaaz edecek imam.
Hepsinin gözü onda,
Bir şey yokmuş aklında.
Öksürüp yutkunurmuş,
Konuşmadan dururmuş.
— Ey cemaat, size ben...
Demiş, susmuş yeniden.
Unutmuş ne diyecek!
Tekrar kekeleyerek:
— Ey cemaat, ben size...
Derdim ki, bendenize
Ne oldu anlamadım?
Aklımı karıştırdım.
Yalan değil, hilafsız
Kafam, kazandan farksız!..
Neyi söylesem, bilmem
Sözümü unuttum ben.
Hoca demiş ki: — İmam,
Aklın karışmış tamam.
Kafanda yoksa fikir,
Karşımızda dikilir,
Orada ne durursun?
İnersen kurtulursun...