MAVİ BONCUK

Hoca iki evliymiş.

Hanımları severmiş.

Ama iki hatun da,

İstermiş ki yuvada,

Kendisi tek sevilen,

Diğeri istenmeyen

Fırsat bulan karılar,

Onu sıkıştırırlar:

— Hoca söyle ne dersin,

Hangimizi seversin?

Yalan olmasın, gerçek

Ben mi, kumam mı gökçek?

Hoca dermiş:— Hatunlar,

İkinizi hanımlar.

Baş tacımsınız benim,

Sizleri çok severim...

Her gün tekrarlanırmış,

Hırgür onu bıktırmış,

Çıkış yolu ararmış,

Çaresizce susarmış.

Hoca düşünmüş biraz,

Çözümü bulmuş kurnaz (?)

Kalkıp gitmiş sabahtan,

Boncuk almış pazardan.

Gök mavisi renginde,

İki tane cebinde.

Biriyle yalnız kalmış,

“Hatun,” diye çağırmış.

Boncuğu çıkararak,

Bir ipe bağlayarak,

Asıvermiş boynuna.

Demiş ki o hatuna:

— Rengini beğendin mi,

Boncuğunu sevdin mi?..

Hiç kimseye söyleme,

Sakın ona gösterme.

Seni çok seviyorum,

Bu yüzden veriyorum...

Başka gün aynı şeyi,

Boncuk denen nesneyi

Diğer hatuna vermiş.

Aynı sözü söylemiş.

Hanımlar kavga etmiş.

Birisi şöyle demiş:

— Hoca beni seviyor,

Sana pas da vermiyor!..

Söyle de duysun hele,

Hoca, gönlün kiminle?

Hoca demiş: — Hanımlar,

Akıllı olan anlar.

Bir mavi boncuk verdim,

Kendisine söyledim.

Mavi boncuk kimdedir,

Gönlüm kendisindedir...