PERHİZ
Bir tanrı misafiri,
Cüssesi öyle iri!
Gelmiş bizim Hoca’ya;
Oturmuşlar odaya.
İzzet-ikram bol olmuş,
Sofra yemekle dolmuş.
Çeşit çeşit dizilmiş,
Hepsi de lezzetliymiş.
Kıymalılar sağında,
Peynirliler solunda...
Ortada çörek, börek
Yiyormuş geğirerek.
Atıştırmış gülerek,
“Aman Hocam! ” diyerek.
Tereyağı, bal kaymak...
Biter de bilmez doymak!
Çiğnemeden yutarmış,
Birer birer atarmış.
Hiç susmamış çenesi,
Görülmemiş böylesi!
Bu tanrı misafiri,
Oldukça obur biri...
— Çok lezzetli yemektir!
Bu da güzel nimettir.
Şunu yemek sünnettir.
Eline sağlık Hocam,
Şundan biraz alacam...
Sofradaki yemeği,
Kıymalıyı, ekmeği
Sanki süpürmüş silmiş;
Midesine indirmiş.
Bakarken pencereye
Kapıdan içeriye,
Girmiş Hoca’nın oğlu,
Bir müddet süzmüş onu.
Bardağını tutarken,
Suyunu yudumlarken,
Hoca’ya demiş şöyle:
— Delikanlı kim söyle.
Sizin midir bu velet?
Üstündeki kıyafet,
Maşallah çok yakışmış.
Ne de güzel takımmış!
Adı nedir çocuğun,
Sevimli yavrucuğun?
Hoca, adama bakmış,
Cevabı yapıştırmış:
— Biz, ona “perhiz” deriz;
Ailece severiz...
Adam, önce şaşırmış.
Sonra alaya almış:
— İşitmedim böyle ad!
Çok da ilginçmiş fakat,
Niçin “perhiz” dersiniz;
Ne murat edersiniz?
— Aslında sünnet idi,
Korku bana dedirtti.
Maşallah tek bir nimet,
Kıymalı, peynirli, et...
Koymadınız sofrada!..
Sünnet deseydim ona,
Yerdiniz çocuğu da!..