Sana bir soru soracağım ve bu sorunun cevabını verirken aklına bir isim gelecek.
Belki eski sevgilin, belki eski dostun, belki de akraban, belki de her gün yüz yüze bakmak zorunda olduğun birisi...
Hazırsan soruyorum: Hayatında sana en çok zarar veren insan kim, düşündün mü?
Peki, şimdi ikinci soruya geçiyorum: O kişi sana gerçekten zarar mı verdi, yoksa sen hâlâ onu düşünmeye devam ettiğin için mi zarar görüyorsun?
Bak, insanların bir kısmı bunu hayatının sonuna kadar fark edemiyor.
Çünkü herkes yanlış yere bakıyor.
Herkes kendisine kötülük yapana odaklanıyor ama kimse dönüp kendisine şu soruy sormuyor: "Neden hâlâ aklımda?"
İşte bugün bunu konuşacağız.
Anlatacağım şey belki de yıllardır zihninde taşıdığın yükü artık yere bırakmana sebep olacak.
Arkadaşın var diyelim; yıllarca aynı sofraya oturmuşsun, birbirinizin evine gidip gelmişsin, dertleşmişsin, gülmüşsün, ağlamışsın...
Sonra bir gün öğreniyorsun ki o çok güvendiğin kişi arkandan konuşmuş.
Ama öyle böyle değil; yerden yere vurmuş, gömmüş seni, hem de hiç beklemediğin şekilde.
İçin yanar değil mi? Telefonu eline alıyorsun, mesaj yazmayı düşünüyorsun; yazıyorsun, siliyorsun...
Yazıyorsun, siliyorsun...
Tekrar yazıyorsun, tekrar siliyorsun...
Gece uyuyamıyorsun, sabah onu düşünüyorsun, kahvaltıda onu düşünüyorsun; yolda, otobüste hep onu düşünüyorsun. Hep aklında.
Peki soruyorum şimdi; bu hikayede kimin hayatı durmuş durumda?
Bir kendini sorgula: İhanet edenin mi, ihanete uğrayanın mı?
Çünkü bazen insanın başına gelen şey onu yıkmaz; o şeyi zihninde taşıması yıkar. İşte insanların çoğu bunu göremiyor.
Şimdi dikkat et; sana zarar veren insanların en büyük gücü ne biliyor musun?
Paraları değil, makamları değil, çevreleri değil; senin zihninde yaşamaya devam etmeleri.
Evet, yanlış duymadın.
Bir insan seni sinirlendiriyorsa, bunu başarabiliyorsa, seni üzebiliyorsa, sana kendini açıklattırabiliyorsa hâlâ seni yönetiyor demektir.
Bu yüzden bazı insanlar sürekli laf sokar, bazıları dedikodu yapar, bazıları iftira atar, bazıları provoke eder.
Amaçları haklı olmak falan değil, amaçları sende tepki oluşturmaktır.
Çünkü sen tepki verdikçe onlar etkili olduklarını bilirler ve bundan mutlu olurlar.
Unutma; bazı insanlar sadece kaostan beslenebilirler.
Ve işin acı tarafı şu: Sen onları cezalandırdığını falan sanırken aslında kendi huzurunu cezalandırıyorsun.
Bak şimdi sana çok sert bir şey söyleyeceğim: Bazen insanların yaptığı kötülüklerden daha büyük zarar, bizim verdiğimiz tepkidir. Çünkü olay bir kere yaşanmıştır ama biz onu kafamızda bin kere yaşarız. O bir cümle söylemiştir; biz onu aylarca, belki de yıllarca düşünürüz. Biri bize ihanet etmiştir; sanki biz onunla yıllardır konuşuyormuş gibi zihnimizde taşırız. Asıl yorgunluk burada başlar, asıl tükenmişlik tam olarak burada başlar.
Şimdi sana hayat değiştiren bir gerçeği söyleyeceğim: Bazı insanlarla hesaplaşmazsan onları daha çabuk unutursun. Çünkü onların amacı çözüm falan değil. Bazı insanlar seni anlamak istemez, bazı insanlar seni dinlemek istemez. Çünkü onların derdi hakikat falan değil, kendi hikayeleridir. Ve sen ne kadar konuşursan konuş, dinlemek istemeyen kulağa kendi sesini ulaştıramazsın.
İşte bu yüzden bazı kapılar zorlanmaz, bazı insanlar da ikna edilmeye falan çalışılmaz; bazı savaşlara girilmez.
Şimdi meselenin en önemli yerine geldik: Bir insana verebileceğin en güçlü cevap nedir biliyor musun?
Sessizlik değil, laf sokmak değil, intikam değil; kayıtsızlık.
Ama insanların anladığı gibi değil; sahte kayıtsızlık değil, içten içe yanarken güçlü görünmeye çalışmak değil.
Gerçek kayıtsızlık: Artık hiçbir şey hissetmemektir.
Adını duyduğunda kalbin artık hızlanmıyorsa, ne yaptığını merak etmiyorsan, seni neden bıraktığını artık düşünmüyorsan, "Bu kötülüğü bana neden yaptı?" diye kendini hırpalamıyorsan, "Neden beni anlamıyor?" diye kendini yormuyorsan, sana yapılanları tekrar tekrar zihninde yaşamıyorsan...
İşte o gün özgürsün, işte o gün kazanmışsın. Çünkü artık onlar seni yönetemiyorlar.
Ve şimdi bir soru soralım: Seni hayatında en çok yaralayan insan...
Onu bir düşün. Ve bugün onun adını duysan gerçekten hiçbir şey hissetmez misin, yoksa hâlâ içeride bir yerlerde için mi yanıyor?
Ve unutma; seni kaybeden herkes kaybettiğini aynı gün anlamaz.
Neler kaybettiğini hiçbir zaman anlamayacaklar; ta ki ne zamana kadar biliyor musun?
Sen yoluna devam ettiğinde mutlaka anlarlar.