Ne desek, nasıl söylesek, neyle teselli bulsak.
Takdir i İlahi mi desek, coğrafyamız mı desek, arsız, hırsız, yüzsüz birkaç müteahhit bulup yakasına mı yapışsak.
Yorum mu yapsak?
Bitmiş, tükenmiş, yanmış, kahrolmuş yüreğimizi uyduruk da olsa teselli edecek, kendimizin de inanmayacağı birkaç söz mü uydursak.
Neyi, nereyi, nasıl örnek gösterip; “ Beterin beteri var” mı desek.
İyi de nasıl?
Hangi cesaretle? Hangi sabırla? Hangi, hangi, hangi?
Dilimiz dönmez, nutkumuz konuşmaz, gönlümüz ses vermez.
Hem yok. Yok ki. Olmadı ki.
Tarihimizde yok böylesi. Dünya tarihinde belki yaşanmadı böylesi.
Kader mi bu söylesin birileri Allaha aşkına.
Çocuk, bebek, yaşlı, kadın, kız, delikanlı ne olduklarını bile anlamadan, veda etmeden, haber vermeden, selam söylemeden çekip gitmeleri…
Kader mi?
Cinayet mi?
İhmal mi?
Günlerdir TV başında ağlıyoruz.
Feryadımız göklere yükseliyor, duamız kainatı dolduruyor ve biz kabul bekliyoruz yaşlı gözlerle, çaresizlikle.
Paramparça, bir daha asla tamir edilemeyecek yürekle.
Gitti… Binlerce insanımız gitti.
Yirmi bine yaklaştı.
Korkunç bir rakam bu. Aklın alamayacağı, beynin düşünemeyeceği, hayal edemeyeceği rakam.
Hala da devam ediyor.
Nereye kadar?
Oooofff! Offf!
Hani şu göçük aralarında lağım fareleri gibi dolaşanlar, çakallar var ya!
Alem-i İbret olsun diye hemen oracıkta sallandıracaksın.
Önüne de yazıp asacaksın nasıl cepcilik yapıp kendi canını hiçe sayan kurtarma ekiplerinin telefonlarını çaldığını.
Marketleri nasıl yağmaladığını.
Önceden üçe sattığını depremle nasıl üç yüze yükselttiğini.
Kayseride olduğu gibi: 17.00 ile 20.00 arası 8 şiddetinde deprem olacağı algısı yapıp, insanları evlerinden nasıl kaçırdıklarını.
Evleri nasıl soyup soğana çevirdiklerini.
Yetmedi ya bunca kanı bozukluk, bunca alçaklık, kahpelik…
Çaktırmadan siyasi kaos çıkarma hesapları tilki kurnazlığı ile dönüp duruyor.
Türk Milletinin ferasetinden kaçınmalı bence. Tarihte görülmedik bir gönül birliği içinde varını yoğunu döküyor ortaya
.Yetiş ey! Allahım yetiş.
Dayanamıyoruz artık.