HOCALI KATLİAMINI UNUTURSAK EĞER…

Her şeye rağmen.

Her şey nedir ?

Kardeşe ağabeyinden göreceği en büyük ihanet adına.

Sırtından hançerlemek.

Ciğerine kan damlası düşürmek.

Hocalı kurbanlarının ruhlarını kemiklerini sızlatma pahasına.

O ölümü tanımdan ölen çocuklar adına.

Kundaktaki bebekler adına.

Yedibin Azerbaycan Türk’ünün yaşadığı, Hocalı şehrinde yaşanan katliam.

Arkalarına sığındıkları, eski Rus 366. motorize alayının askerleriyle yaptıkları çağın en büyük katliamı.

Azerbaycan toprağı içinde bulunan Dağlık Karabağ Bölgesinde yaşanan cinayetler.

Dünya kamuoyunun katliam olarak kabul etmediği yirminci yüzyılın utanç tablosu.

1992 yılının şubatında bir gecede sivil Azeri halkına karşı girişilen etnik temizlik harekâtı.

Seksen üç’ü çocuk, yüz altısı kadın, yüzlerce insanın akıl almaz bir şekilde, tüyler ürpertici bir şekilde öldürülmesi.

Kafaların kesilmesi , hamile kadınların karınlarının yarılarak , avuç içi kadar bebeklerin ayaklar altında ezilmesi.Canlı canlı gözlerin oyulması , derilerin yüzülmesi , el , bacak , kolların yine canlı canlı kesilmesi..

Yüzlerce masum insanın bir şekilde yok edilmesi..

Düşünebiliyor musunuz?

Birileri bir gecede, siz yatağınızda uyurken gelecek ve sizin gözleriniz önünde çocuklarınızı, ananızı , babanızı , karınızı tavuk keser gibi kesecek.

Ve siz bu caniler çetesine ve onun dayısı moskof gavuruna karşı hiçbir şey yapamayacaksınız.

Bağırın, çağırın, dünyadan, İslam Ülkelerinden bu insanlık dışı katliamı durdurmalarını isteyin.

Halis Türk olduğunuzdan gardaş Türkiyeden çığlığınızı duymasını bekleyin.

Umutla bekleyin, Dört gözle, kanlı gözyaşları ile, yalvaran bakışlarla Allah rızası için bekleyin.

Çok beklersiniz

Hatırlayın bir şeyi.

1944 yılında 147 Azerbaycan Türk’ü Türkiye’ye sığındı.

147 Azerbaycan Türk’ünü bu ülkeyi yönetenler Rus’lara geri vermek gibi alçakça bir ihanetin içine girdikleri düşünen beyinler için halen hafızalarda.

Onlar kurşuna dizilmek üzere Boraltan Köprüsü’nün karşı tarafına götürülürken şöyle haykırıyorlardı:
“Bizi siz öldürün vermeyin Rus’a, Yakışmaz Türklüğe sığmaz namusa”

Bağıra bağıra.

Feryatlar, çığlıklar göklere, ötelerin ötesine yükselirken.

Azerbaycan’ın ünlü şairi rahmetli Elmas Yıldırım’ın feryadına bakın.

“Men ne diyem
O vefasız dağlara
Öz gardaşı dönek olan ağlar a!”

Var mı delikanlılıkta öz gardaşını satmak?

Var mı plastik delikanlı olmak?

Var mı gardaş Azerbaycan ile ilişkileri karanlık bir noktaya getirmek?

Bu tablo utanç verici. Bu tablo rezil.

Bugün Karabağ Özgür. Karabağ, gardaş olarak benim yardımımla Ermenilerden temizlendi.

Otuz yıldır geciktirdiğim yardımımla.

Boraltan Köprüsü utancını, kara lekesini, ne Türklüğe, ne insanlığa sığacak rezaleti affettirecek Karabağ için gardaş yardımı.

Hocalı Katliamını unutursak eğer, damarlarında Türk Kanı taşıyan için gök girsin, kızıl çıksın