UĞUR MUMCU YAŞIYOR OLSAYDI…

Dünyada hangi yazar öldürülmeden önce katillerini yazdı?
Açık- seçik üstelik. Ama o yazdı.
Yalnızca yirmi sayfasını yazabildiği “ Kürt Dosyası “ adlı son kitabında.
Okuyanlar bilecektir “ Sakıncalı Piyade” adlı kitabında da askerlik yaparken gördüğü haksızlıkları da. Gariptir adeta bugünlere işaret ediyordu Uğur Mumcu. Dedikleri, yazdıkları bir bir çıktı, çıkıyor
Kod adı Ergenekon. Kod adı Habur. Kod Adı İmralı. Kod adı Nevruz rezaleti.
Öldürülmeden önce altı ay gazetesindeki köşede pkk’ yı anlatmak…
Ve aynen şunları söylemek ;
“Bugün PKK örgütü arasında kim bilir kaç ajan var? Yalnızca MİT ajanları mı? Orta Doğu ajan kaynıyor. Kürt örgütleri arasına sızmış kim bilir kaç CIA ajanı görev yapıyor?”
Uğur Mumcu son kitabını hazırlarken Türkiye üzerinde oynanan, oynanmaya devam edecek oyunları böyle görüyordu işte.
Afakî değil. Genel Kurmay arşivlerinde yaptığı araştırmaları sonucunda. Dahası gümrük kapılarının delik deşik edilmesini de anlatıyordu yazar.
Baş aktörlerini tespit etmişti ki onun ölümünden uzun yıllara sonra bir bir ortaya çıkıyorlar ya da çıkarılmak istenmiyorlar.
Sanki önceden varmış gibi Kürt sorunu ve kaşınması. CIA ve Mossad parmağı özellikle.
Tıpkı Güneydoğuyu karıştırmak için hatırlarsınız Diyarbakır’ın en sevilen insanı Gaffar Okan’ın şerefsizce şehit edilmesi gibi.
Polis jobunu en tehlikeli silah, polis üniformasını en nefret edilecek üniforma olarak bilen o bölgenin insanlarıyla bunları barıştıran büyük adam.
Ve Adnan Kahveci ve Abdi İpekçi ve Muhsin Yazıcıoğlu. Ve daha niceleri.
Hangi zincirin halkalarıydılar ki katledildiler, büyüklerimiz bilir ki o eller hâlâ karanlıkta.
Dönemin ağalarının kahramanlık nutuklarına rağmen.
İşin daha vahimini söyleyelim de bizleri kimlerin yönettiklerini anlayın ki o tarihte görsel ve yazılı basında gündemdeydi.
“Suikast işini çözdük, rahatız. Diplomatik sıkıntı istemediğimiz için henüz açıklamıyoruz. İşi kim ne için yaptı, biliyoruz.”
Hatırladınız değil mi? Eeeee? Sonuç? Üfürün, üfürün heyecanlı oluyor.
Uğur Mumcu’nun katilleri için o yılların şablon sözleri dolaştı durdu ortalıkta.
“Onu katleden Müslümanlar”. Sağcı da solcu da bilmem ne izm’ci de olsanız asil olacaksınız.
Kardeşi Ceyhan Mumcu bunun aksini söyledi ve çamur atma bitti.
Hele hele şunları açıkça, söyleyen bir Uğur Mumcu’yu niye Müslümanlar öldürsünler ki?
“Vatanı Hıristiyanların işgalinden kurtar, sonra git Hıristiyanların kanunlarını al gel. Bu iş sadece bana mı garip geliyor. Sizce de bu işte bi terslik yok mu?”
Devam ediyor öldürüldükten sonra birilerinin timsah gözyaşları ile andığı yazar:
“İsviçre Medeni Kanunu’na göre evlenen, İtalyan Ceza Yasası’na göre cezalandırılan, Alman Ceza Mahkemeleri usulü yasasınca yargılanan, Fransız İdare Hukuku’na göre idare edilen ve İslâm Hukuku’na göre gömülen kişiye Türk Vatandaşı ( ! ) denilir.”
Bunu ben desem ipe verirler.
Şimdi manzaraya bakın. Emperyalist Amerikan’ın senaryosu ya da planı tıkır tıkır işliyor. Sanki babalarını hayrına yumuşuyorlar yumuşaklar.
Nasılsa siyasal uzantıları mecliste. Üstelik Onun adı bir zamanlar terörist başı” ydı. Şimdi “Öcalan” ve sadece “Sayın” demiyor ülkeyi yönetenler.
Meclise gelip konuşmasını istiyorlar.
Yalan mı?
Öyle ya! Bu devletlerarası bir savaştı ve O düşman devletin başıydı. Yani barış ilan edildiğine göre düşman da olsa saygı duymak gerekir.
Uğur Mumcu’dan çok şeyler öğrenir öğrenmekten korkmayan.
Yaşıyor olsaydı birilerinin yüzüne tükürürdü ya da kahrından yeniden ölürdü.