KANUNİ DE AĞLAMIŞ! VAH! VAH!

Her zaman analar ağlayacak değil ya !

Özellikle asgari ücretli, emekli, git lan anası

Akşamları Pazar yerlerinde atılanları toplayan çöplük anası.

Villaların, konakların ekmeğin fiyatını bilmeyen şımarık bebeleri bedelli askerlik yaparken, helası dışarıda olan köy evine Türk Bayrağı çekilen şehit anası.

Yaldır yaldır yanan yıldızları görünce: Devletin tek katlı hanesine lütfettiğini düşünüp bir damla bile gözyaşı dökmeye hakkı olmadığını zanneden garip anası.

Ya da televizyon ekranlarında o yürek parçalayan timsah gözyaşları içinde de olsa ademoğulları.

Gözlerinizdeki bir damlaya kurban olsunlar sizin ( ! ).

Her zaman uçuşa geçecek değil ya insan. Biraz da düşüşe geçer.

Bak evvel zaman içinde kimler ağlamış.

Sen ağlasan ne yazar yiğidim!

Öyle timsah mimsah falan filan sürüngen gibi değil.

“ Ben ki Acem ilinin ve dahi Anadolu’nun ve dahi Arap diyarının ve dahi Urumeli’nin ve dahi…Hanlar Hanı…”diyen;

Dünyaya kafa tutan adam da olsa Sultan gibi.

Yavuz Sultan Selim’in oğlu da olsa.

“Dünya bir padişaha yetecek kadar büyük değilmiş “ diyen babanın oğlu Süleyman gibi.

Harem’de o kadar dünya güzelleri kız varken Leh devşirmesi Hürrem’in bakışlarındaki büyüden ölene kadar kendini kurtaramayan bir padişahın öyküsü.

“ Hayatım hasılım,ömrüm, şarab-ı kevserim, adnim

Baharım, behçetim, rüzûm, nigarım verd-i handanım “

Dahası Hürrem’in de ona olan dillerin anlatamayacağı aşkı.

“ Vay ne müşkül derd olurmuş Padişahın firkati

Yakdı yandırdı beni bu nar_ı hicrin mihneti “

Dahası bu aşk’ın kör ettiği gözlerle işlenen cinayetler.

Evlat katilliği.

Şehzade Mustafa… Babasına bütün varlığıyla bağlılığına rağmen. Ağabeyi’nin haksız yere katledilmesine üzülüp kısa sürede ölen küçük oğul cihangir.

Rahmetli Bülent Ecevit şu dizeleri yazar ;

“ İki büyük suçumuz var / seninle benim Cihangir / Biri sevmek biri sevilmek “

Ve Şehzade Bayezıt ;

“Ey seraser âleme Sultan Süleymanum baba

Tende cânum cânumun içinde cânânum baba

Bâyezidine kıyar musun benüm cânum baba

Bi- günahım Hak bilür devletli sultanum baba “ diyerek ciğere kan gibi düşen dizeler yazmasına, yalvarıp yakarmasına rağmen…

Torun katilliği padişah dede’nin.

“ Muhteşem Süleyman”ın “ Türk Asrı”ında kabul etsek de etmesek de.

Hürrem’den sonra kalbini çalan Gülfem Sultanı yalanlara inanıp boğdurmak sonra da pişmanlıklar içinde yanmak cayır cayır.

Bakar mısınız ! Gönlüne giren Simendam ve Gülfem adlı kadınları cellat’ın ipine vermek.

İşte size farklı bir portre.

“Devlet’in bekası” uğruna mı? Hadi canım! Saltanat ihtirasını nereye koymalı?

,Kamu vicdanında kanayan bir yara olarak tazeliğini devam ettiren; Şehzade Mustafa ve Bayezid’in dramını bir ders ve ibret levhası olarak tarihimizle bir bakıma yüzleşmek.

Kanuni belli ki gerçek gözyaşlarını akıttı içine karizmayı çizdirmemek için.

Sultanlığa yakışan neyse o. Ajitasyon yapar mı koca padişah?

Şimdikiler yüzleşiyor mudur sizce kendileriyle?

ETİKETLER: