Bu toprağın gerçek sahiplerinin yüzü hiç gülmedi.
Önce yoksulluk büktü belini insanların.
Önce yoksulluk, adeta babadan oğula bir miras gibi kaldı.
Sonra o bir türlü bitmeyen savaşlar.
Yeni yeni açılan cepheler.
Ellerin yurdunda bahar çiçek açarken, ellerin yurdundan ilkyaz hiç gitmezken bizim ellere kar yağdı.
Onlara mutluluk düştü, bize acının tohumları.
Bir lokma bir hırkayı nimet bildi bu toprağın insanı.
Doğduğunu kimse sevinmedi, öldüğüne kimse yanmadı.
O hiç bilmedi, o hiç duymadı, o hiç söylemedi.
Hep büyükleri konuştu, o sadece sustu.
Hep büyükleri giydi, o baktı.Hep büyükleri yedi, o sadece baktı.
Yıllar yılı yalnızca sayım zamanlarında yaşadığı fark edildi. Yıllar yılı sadece seçim zamanlarında adam yerine konuldu.
Viski kadehlerinde ıstakoz tüketenler, havyar tüketenler, parfüm kokulu odalarda, kırmızı kurdelalı finolarıyla denizi seyredenler, onun açlık türkülerini yazdılar.
Onun adına isyan bayrağı çektiler güya en uzun gönderlere.
Halk dediler, vatandaş dediler hiç tanımadıkları, hiç bilmedikleri, dişleri dökülmüş, avurtları içine geçmiş, sırtının kamburu çıkmış, başı on beş derece yana düşmüş bu toprağın kayıp insanına.
O, ölümüne peşinden koştu lider bildiği, baba bildiği, büyük adam bildiği, kurtarıcı bildiği, ekmek gibi, su gibi, toprak gibi aziz bildiği bir takım adamları…
Gün oldu bir takım adamlar onu tanımadı bile. Gün oldu, bir takım adamlar onun inandığı değerleri bir bir sattı dünyalık uğruna..
O sadece baktı, baktı bir anlam veremedi..
Ölümüne peşinden koştuğu adamların o mübarek ( ! ) ellerini öpmek bir türlü kısmet olmadı.
Cahil bir kadın şarkıcı, cahil bir erkek türkücü onun yanık bağrının, yangın yüreğinin güya sesi oldu. Hiç inanmadığı halde varoş şarkıları söyleyerek , acılı türküleri çığırarak köşelerden köşe oldular..
O sadece, midesi garip sesler çıkarırken bile, ceketi liyme liyme olmuşken bile;
Onların riya kokan, timsah gözyaşları içinde söyledikleri acılı kasetlerini öpüp alnına koydu.
Ona dokunabilmek için yirmi sene hapis yatmaya bile razı oldu.
O potansiyel suçluydu.
Suçlu olmayı öğrettiler, maşa olmayı öğrettiler, kesin itaati öğrettiler, efendilerin adına sorgusuz sualsiz ölmeyi öğrettiler.
İnançlıydı, inancını kullandılar el etek öptürerek, el pençe divan durdurarak..Kendi efendisinden, kendi inandıklarından gayrisine kem gözle baktı.
Vatan millet, Sakarya söylemleri içinde ilk önce onu sürdüler ateşe.
İtaatkârdı, efendiler ve efendilerin tarafı etrafı, marulun göbeğini seçerken, o kabuğa…
Efendiler, banka hesaplarını bile bilmezken, o üç kuruş emekli aylığına…
Efendiler ve veliahtları Avrupa’yı ikinci vatan bilip, diş ağrılarında bile terk-i vatan ederken o hastane köşelerinde rehin kalmaya, pratisyen elinde kobay olmaya razı oldu.
Bir torba en ucuz kömüre kandı, karbondioksitten zehirlendi.
Açlıktan nefesi kokarken, güç bela bir ev sahibi oldu, ipotekten elinden alındı.
Efendiler ve veliahtları, sultanları, hayal bile edilemeyecek bir ömür sürerlerken, yasal haramilik peşinde koşarlarken, o borç içinde, cinnet geçirdi.
Kesti doğradı, intihar etti.
Bir grup haşerat sabahlara kadar eğlenirlerken, o sınırlarda onları bekledi.
Senelerce, senelerce gönlüne bir kulübe bile yapılmadı. Senelerce söz verilen o sırça sarayların bir tek taşı bile, bir tek ağacı bile dikilmedi gönlüne.
O yine seçim zamanlarında “halkım “ diye bağırlara basılacak. ( ! )
Kuyruğu sıkışan, batan gemiyi önce terk edecek olan , toz pembe odalarda,kanişlerine süt içirecek olan, yetimin, kimsesizin, yoksulun, garibin, açın, çıplağın,tüyü bitmemişin hakkını,iç eden masum yüzlü, melek yüzlü haramiler önce “ halkım “ diyecek. ( ! )
Şarkıcıların, türkücülerin, futbolcuların, politikacıların, ucuz kadın programların, ucuz yarışmaların ardında koşacak ve teselliyi yine hep acılı şarkılarda bulacak.
Onun adı halk. O hiç değişmeyecek.