Çocuk olmak; Hayallerle, düşlerle ve umutlarla, büyüklerin bırakabileceği güzel bir dünyada yaşamanın tam da merkezinde olmak.
Hayal kırıklığı yaşamadan, temel gıda zorluğu çekmeden, eşit eğitim hakkından mahrum kalmadan, şiddete maruz kalmadan ve çocuk işçi olmadan, tüm güzelliklerin bir arada olma yaşam biçimine çocuk olmak denir.
Hiçbir kuralı, hiçbir sonrası olmayan ve kafasının arkasında şeytani düşünce taşımayan, dünyanın en saf, en temiz ve en çıkarsız halidir çocuk olmak.
Çocukluğunu yaşmayan ve çocuk olmayı bilmeden büyüdüklerini zanneden büyükler var ki, hala çocuk yaştaki davranış ve düşünce içinde kalamadan, yani saf ve tertemiz duygulardan uzaklaşarak yaşamaya çalışıyorlar.
Üstelik, davranışları kaba, hitap şekilleri kırıcı, gelişmemiş kelime haznesiyle birkaç cümle ettikten sonra tıkanıp kalıyor başlıyor hakaret etmeye, tartışmanın ve fikir beyan etmenin inceliğinden mahrum, saygın ve muteber insan olmak yerine, seviyesizliği veya nobranlığı seçiyor.
İnsanlar konuşmaktan çok susarsa, bilmediklerini veya cehaletlerini kamufle edebilirler, fakat isterlerse birazcık araştırarak ve okumak şartıyla öğrenerek kendilerini cehaletten kurtarırlar ve özgüvenleri artar.
Nerede, kime ve ne konuşacaklarının bilgisine erişen insanlar, farklı düşüncede olanlara, farklı inanç taşıyanlara hakaret etmeyeceği gibi, riyakarlık yaparak bir yerlere gelmeye de çalışmazlar, sosyal medyada şovmenlik yapmazlar, tüm insanlara, düşüncelere ve diğer canlıların yaşama hakkına saygı duyarlar, şayet böyle yaparlarsa kendilerine duydukları saygıdan kaynaklanır.
Çocuk olmanın en güzel örneklerinden birisi de, sevmedikleri birine seviyormuş gibi davranmazlar, yalakalık yapmayı bilmezler, yapılan güzellikleri veya iyilikleri inkar etmek gibi bir özellikleri yoktur, ancak ve ancak ne zaman ki büyürler, etrafındaki bazılarının havadan yaşadığını veya hak etmediği halde kamu kaynaklarını tüketmeye başlayanları görür, işte o zaman ben neden dürüst kalarak çocuk olayım ki diye nedamet duyarlar ve büyümeye başlarlar.
Çocuk olmak; Sadece küçük bir bedene sahip olmak değil, yoğun duygular, sınırsız merak, kırılganlık ve aynı zamanda büyük bir öğrenme kapasitesine sahip olan çocuklarla, büyükleri ayıran en büyük özellik şudur.
Büyüdüklerini zanneden fakat düşünme yetisi gereği kadar gelişmemiş insanların bazılarında sevgi duygusu, öğrenme merakı, kırılganlık hissi ve araştırma kapasitesi, bilime değer verme isteği kadar gelişmediği içindir ki, kırıp dökmeyi maharet sanarak çevresini yok etmeyi önceliyorlar.
Kocaman bedenli çocukların, küçücük bedenli çocuklar kadar, saf, temiz, anlayışlı, izanlı, hoşgörülü, nezaketli, saygın ve hakaret dili kullanmadan, insan gibi tartışabilmelerini diliyorum.