İnsan yaratılışı gereği tek başına yaşayamaz.
Öncelikle sağlıklı bir aile ortamında doğup büyüdükten sonra, eğitim hayatı, askerlik görevi, iş hayatı derken sosyal hayatın devamında çok sıkı bir dosta ihtiyaç hisseder.
Hiçbir insan dostsuz yaşayamaz ve iyi bir hayat süremez, yaşam serüveni sürekli bir arayış içerisinde olur.
Hatta bir dost bile yetersiz kalır, hayatın her alanında yaptığınız yanlış ve hatalardan dolayı size doğruyu anlatacak, merak etme ben yanındayım diyecek eğitimli, bilge, konusunda uzmanlaşmış dostunuz kendinizi güvende hissetmenize neden olur.
Sizi uyardığı zaman dikleşmeden, ukalalık yapmadan ve en önemlisi saygısızlık etmeden dinlemeniz veya söylenenler karşısında hatanızı anlamanız ve yüzünüzün kızarması gerekir. Tüm özelini, mahremini, beklentilerini ve isteklerini paylaşabileceğin kadar dipsiz olmalı, şartların tüm olumsuzluklarına rağmen elini tutup yukarı çekmeli ve sana varlığını hissettirmeli dost.
Dostunuzun da sizden beklentileri tabii ki olacaktır.
Haddinizi aşmamanız gerekir, bilmediğiniz veya eğitimini almadığınız alanlarda ahkam kesmeyeceksiniz, yazmayacak ve konuşmayacaksınız.
İnsani olarak yaptığınız veya yapacağınız hatadan ders çıkartacak, davranışlarınızı gözden geçirdikten sonra neşredeceksiniz.
Çok iyi bir dostum var nasılsa düzeltir veya beni uyarır, ben umursuzca kafama göre yaşayım demeyeceksin, insan olmanın asgari düzeyde vasıflarına haiz olacaksın.
Televizyon programlarında değişmeyen panelistleri sık sık eleştirdiğimi ve bulunduğum ortamda anlattığımı söylerim, “bir insan her şeyi mi bilir birader” derim.
“Ben Hukuk eğitimi aldım ekonomiden anlamam, ben tıp eğitimi aldım inşaat işinden mühendisler anlar, ben mimarım veterinerlikten anlamam” diyenlere hiç rastlamadım, herkes her konuyu biliyor diyen ben, zaman zaman çizmeyi aşarak saygısızlık yapıyorum.
Tüm yaşadığım olumsuzluklardan ve yanlışlarımdan ders çıkartıyorum, kendimi çek ediyorum, dostlarımın uyarılarını dikkate alıyorum ve hatalarımdan dolayı hicap duyduğumu itiraf ediyorum.
İstisnasız tüm insanların özeleştiri yapmalarını, hatalarını kabul etmelerini, empati kurma nezaketini göstermelerini, toplumda, çarşıda, trafikte, işinde, ortak alanda, estetik olmalarını ve nezaket göstermelerini, selam vermelerini ve tebessüm etmelerini, kurallara uymalarını bekleriz, bu davranışlar kendilerini küçültmez.
Farklı görüşlere saygı göstermeyi, birilerinin inancına ve yaşam biçimine karışmamayı, konuşmaya başlayan birinin sözünü kesmemeyi ve pürdikkat dinlemeyi en az dostluk kadar önemserim. Son olarak gururla yazmak isterim ki, rahmetli Babamın dostlarına en az Babama gösterdiğim kadar saygı ve ilgi gösterdim.
Umarım benim çocuklarım da ismen belirttiğim ve son derece saygın kişiliğe sahip dostlarıma gereği kadar nezaket ve saygı gösterirler.
“Görgüsüz, nekes ve egoist kimselerle, gücünü makamdan alan ve işinde desise yapan insanların dostu olmaz ve onların dostluğuna da güvenilmez.” Faruk Ergan