Gülmeyi de unuttuk.
Zaman zaman yayınlanan, Levent Kırca’nın, “Olacak o kadar!” parodileri ile avunup duruyoruz.
Tabii, Kemal Sunal filmlerini de, defalarca da olsa seyretmeye, şahsen ben doyamıyorum.
Bir de “Zübük’ü” yayınlayabilseler? Bu da youtube de var, Allah’tan...
Dostlar, “ne var ne yok?” diye soranlara, şunu diyorum; “Hava kurşun gibi ağır, bu yaşta doktor, hastane, eczane üçgeninde, bostan beygiri gibi dönüp duruyoruz; acaba bu sefer ne diyecekler diye merak edip duruyoruz!”
Dostlar, yaşlılığın gereği prostat, kemik ve kas erimesi, tansiyon, görme, halsizlik gibi illetlerin peşinde sürüklenip gidiyoruz.
Evet. Hayat standardımızın kalitesi düşmeye başladı, doğal olarak. Bir de buna ekonomik sıkıntılar, geçim, yarın endişesi vs. de bunun üstüne tuz-biber oluyor.
Şahsen ben; “Gülmedim güldürmedin, bilmem kabahat kimdedir!”, hüzzamını okuyorum sık sık. Beste, Yorgo Bacanos’a ait. İcrası zor bir eser. Ama Elif Güreşçi, bu zorluğu aşan bir iki sanatçıdan birisi. Tavsiye ederim sık sık siz de okuyun. Bir de; “Seyre dalıp gonca-i handânı bir ömür bitti!” hüzzamını da… Bu eser de Ahmet Rasim’in torunu, Osman Nihat’a ait.
Gelelim şimdi, “anonim” olan yazıya. Hiç olmazsa biraz tebessüm ederiz. Kim bilir, bel ki de vardır, bir yazarı:
“Bu yazıya gülmekten koptum.
Öyle bir yaştayım ki, sağlıkla uğraşmak artık resmen ekstrem spor oldu.
Şeker yesem kan şekerim fırlıyor. Tuz yesem tansiyonum fırlıyor. İlaç fiyatlarını görünce ikisi birden tavan yapıyor.
Su içsem beş dakikada bir tuvalete koşuyorum. İçmesem susuz kalıyorum. Yakında banyoya bir televizyon koyup orayı salon ilan edeceğim.
Yesem kilo alıyorum. Yemesem hâlsiz düşüyorum. Sadece salata yesem moralim bozuluyor. Moral bozulunca da yine yiyorum.
Doktor, “Vücudunu dinle” dedi. Dinledim. Sürekli şikâyet ediyor. Apartman yönetimi toplantısı gibi...
Spor yapsam ertesi gün oturmak için yardıma ihtiyaç duyuyorum. Yapmasam ayağa kalkmak için. Spor salonuna para verip hangi tür acıyı tercih ettiğimi öğreniyorum.
Çok uyusam omuzlarım ağrıyor. Az uyusam zombiye dönüyorum. Ters bir pozisyonda uyursam üç gün boyunca sadece sola bakabiliyorum.
Bir de şunu fark ettim: İnsan uyurken bile sakatlanabiliyormuş. Eskiden bunun için bisikletten düşmek gerekirdi. Şimdi yanlış yastığı seçmek yetiyor.
Kahve içersem uyuyamıyorum. İçmezsem çalışamıyorum. Vücudum eski model bir araba gibi; çalışmıyor, çalışınca da o sesin nereden geldiğini kimse bilmiyor.
Sabahları artık uyanmıyorum; adeta yeniden hayata dönüyorum. Önce gözlerimi açıyorum, sonra hangi parçalarımın benimle birlikte uyandığını kontrol ediyorum. Yatağın kenarına oturup sistemin dizlerimi tanımasını bekliyorum.
Hafızam mı? Harika! Sadece onu nereye koyduğumu hatırlamıyorum.
Geçen gün bir odaya girdim, neden girdiğimi unuttum. Hatırlamak için geri döndüm, bu kez de nereden geldiğimi unuttum. Madem ayaktaydım, bari banyoya gideyim dedim.
Ama hayatı fazla ciddiye almamak lazım. İnsan yalnız kalıp kimseyle konuşmayınca iyi olmuyor.
Ben de bunu mikrodalgaya ve tost makinesine anlattım, kahvelerimizi içerken. İkisi de bana hak verdi. Hatta tost makinesi o kadar duygulandı ki ekmeği havaya fırlattı.
Çamaşır makinesiyle artık konuşmuyorum. Her şeyi birbirine karıştırıyor, sonra da aynı konunun etrafında dönüp duruyor.
Buzdolabı biraz soğuk davranıyor ama kabul etmek lazım, beni görünce heyecanlanan tek şey o.
Ütü fazla hararetli. Fırın da öyle. Elektrik süpürgesi ise sadece enerjimi emmek için ortaya çıkıyor.
En yakın dostum artık kanepe. Beni hiç sorgulamadan kabul ediyor. Tek sorun, bir kez oturdum mu bırakmak istememesi. O yüzden, hatırlayabildiğimiz sürece gülmeye devam edelim!
Hayatın evrelerini de şöyle sınıflandırdım:
- 50 yaşına kadar plan yapılır.
- 50'den sonra tetkikler yapılır.
- 70'ten sonra sonuçlar arkadaşların sonuçlarıyla kıyaslanır.
- 90'dan sonra ise pastanın tamamını yiyebilirsin. İtiraz edecek olan önce bu yaşa gelsin!
Şimdi müsaadenizle yazıyı bitiriyorum...
Çünkü ayağa kalktım ama ne yapmak için kalktığımı unuttum.
Eğer bilen varsa, lütfen bana da söylesin!”
***
Dostlar, büyük önder Mustafa Kemal Atatürk’ü kaybedeli seksen sekiz yıl olmuş.
O’nu özlem, sevgi, saygı, hasretle, rahmetle anıyoruz.
Eserini ebediyete kadar yaşatacağımıza söz veriyoruz.