YAĞMURLU BİR SEVDA MATALI
""""""""""""""""""""
Ve yağmur damlacıklarıyla süslenmiş şebnem kokulu bir mâzi. Bu garip hâl yağmurlu bir 'sevda matalı' olarak anlatılır kuşaklara belki de şöyle: Evvel bir zamanın ulu ortasında yüreğini yağmurlarla arıtan bir şair yaşarmış. Belki de veliymiş, ya da bol gamzeli bir aşkla yanıp tutuşan divâne-deli… Günlerden 'çok gün' gözlerinden yağmur yüklü kocaman bulutlar geçmiş, avuçlarından yıldızlar bu şairin..! Ve gelmemiş beklenen o sevdâ kuşu bu geç kalmışın çağrılarına… Sonra vurmuş kendini dağlara dağlara bu şair. Yolun yolcusu, o dağların kolcusu durumunda ilerlerken bir meçhule; başka bir şairin şu dizeleri gelivermiş akılcağızına ve birden yüreğinden dökülüvermiş kendisini terk-i diyar ettiren kıvrım yol taşlarına: “İstenmediğim yeri sessizce terk ederim/ Hatıra kalsın diye bırakır da rûhumu/ Mahzun bir derviş gibi boyun büker giderim…”
Sevdâ yükü pek de ağırmış hani, yol dersen o da oldukça uzun mu uzuuuun! Mevsim mi? Önü yaz, sonu kış olan güz imiş! Yağmur yağarmış O' olmazmış. O' olmazmış ve yağmur yağarmış… Sonracığıma şu meşhur matalın o kerevetine; hüzünler bağdaş kurarmış durup dururken belki de… Belki de o zaman içerisinde yağmur yağıyormuş, fakat aklındaki fikrindeki yokmuş…! "Ah vebâliiiiiiiim, söyle nerde helaliiim" demiş.Sonra da demiş ki içine haykırarak: "Ben de, Yusuf olsam emînim ki görenler ellerini keserlerdi mutfaklarında. Demek ki benim Rıza'lığım, onun da benden râzı olmuş olması anlamını hiç taşımıyormuş… Demek ki; O' artık sandığım yâr-ı vefâdârım değil!.. Demek ki; 'ey Caaan' derken ben, “bir başka lügat tekellüm ettim” ya da etmişim. Ve
demek oluyor ki; her yağmur yağışında nâgehân yanımda olan Can, aslında başka bir gönül yurdunun kurak ovasına kurulmuş bir tahtın hânı imiş…"
Bir aşık üstelik de şairse hiç çekilmezmiş, ninem öyle derdi… Bizim deliban şairde tıpkı ninemin anlattıklarından birisi gibiymiş. Dinlenmek için oturduğu kayanın başında başını göğe kaldırmış aynen şöyle mırıldanıyormuş: "Ey serseri şair bozuntusu, otur şimdi sen, hâline hiç kimseciklerin bile ağlamayacağını bile bile; “baştan başa bu cism-i siyahkârım ağlasın /ağyârim ağlasın bana, hem yârim ağlasın” şeklinde Şeyh Galip'ten şiirler savur şu efil rûzigâr önüne…
./...