...
Bilinen odur ki; şiirlerin oluşum süreci çok çok özeldir ve sükûnet ister, yalnızlık ister. İşte bu nedenle yalnızlık en çok da şairlere yakışır.
Şair hissederken, duyarken, düşünürken, kurarken hep yalnızdır.
Kırılganlığıyla, tutkusuyla, acılarıyla yapayalnız…
Onun yalnızlığı eminim ki bir mor erik yalnızlığıdır.
Şairdeki huysuzluğun kaynağı da buradan gelir sanki.
O, kimsenin kılının bile kıpırdatmadığı olaylarda bile kendine özgü bir algı yaşar. Şair, yanında en az kendisi kadar bir duyarlılık derecesine erişebilmiş bir başkasını bulabilseydi…
İyi ki de bulamamış!.
Herhalde o zaman yaşayamazdı kendisine haz veren bu yalnızlık duygusunu keyfince!
Şundan emin olmalıyız, yalnızlık denen bu ruh hali şairin ruh merkezine ne kadar yakınsa o derecede büyük bir şiddet derecesi gösterir…
Ve şair o genişçe hüzün yatağından yalnızlığına bürünmüş şekilde uyanır her bir dem!..
*
Ali Rıza Navruz/ Düş Ardı Gidişler
Mustafa Cengiz
ZİRVE TAKİBİNDE KRİTİK VİRAJ!
KADİR DAYIOĞLU
SENCER SOLAKOĞLU
Faruk Ergan
YOK ÖYLE…
Mustafa Cengiz CENK MEYDANI
KİM EV KİM, ARABA ALIYOR, RAKAMLAR NERELERE ULAŞTI?
Mustafa Göçer
(COP 31 TOPLANTISINA ÇOK GİTMEK İSTEDİM...
Ali Rıza Navruz
ESEF
AHMET KARAASLAN
İNANMAZSAN ÖLÇ
Mehmet Arpa
İyi İnsan Olmak ile Saf Olmak Arasındaki İnce Çizgi
Nilgun Batıyeli
MASUMİYET KARİNESİ
OZAN DERVİŞ/ İSMAİL KOÇAK
AŞIK VEYSEL'E















