"Mustafa Kemal öldü diyenlere inanmayın" sözünü iyi anlamak, yaşamak ve yaşatmak gerekiyor.
Kimilerine göre her yıl 10 Kasım anma törenleri vesilesiyle Türkiye'de ve sosyal medyada paylaşılan "Mustafa Kemal öldü diyenlere inanmayın" sembolik ve mecazi bir ifade olarak yorumlansa da aslında bu ifade Türkiye gerçeklerinin ta kendisidir.
Bu ifade Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün fikirlerinin yaşadığı vurgusunun ete kemiğe bürünmüş bir halidir.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün 10 Kasım 1938'deki fiziki veyahut bedensel vefatına rağmen, kurduğu Türkiye Cumhuriyeti, devrimleri, ilkeleri ve fikirlerinin Türk milletinin kalbinde ve aklında yaşamaya devam ettiği anlamını taşır.
Bu ifade, Atatürk'ün hatırasına ve mirasına sahip çıkmak amacıyla her yıl 10 Kasım tarihlerinde bir birlik, minnet ve vefa mesajı olarak tekrarlanan sadece bir 10 Kasım geleneği değil, gerçeğin ta kendisi ve Türkiye’nin geçmişten geleceğe ete bürünmüş “İzindeyiz” ifadesinin bizzat kendisidir.
ATATÜRK GERÇEĞİNİ ANLAMAK!
Bir alıntı ile devam edelim mi?
Atatürk'e ağza alınmaz küfürler eden bir kız vardı. Tahmin ediyorum bu davranışı tasvip etmediniz, ağzına kalemine yüreğine ve en önemlisi, kırmadan dökmeden küfretmeden bu ders niteliğinde yazmış olduğunuz mektup için sağlık diliyorum.
İngilizce Öğretmeni Hanefi Zobar tarafından Atatürk'e hakaret eden kıza yazdığı mektup paylaşım rekoru kırıyor....
Atatürk'ün dilinden;
Sevgili Kızım Safiye;
Bugün, benimle ilgili sarfettiğin kötü sözleri duydum,
Üzülmedim desem yalan olur, Ama ne için, ne kadar üzüleceğime bir türlü karar veremedim, Sana mı üzüleyim, kendime mi üzüleyim yoksa benim gibi seçilmiş ve adıyla hitap ettiğin cumhurbaşkanınıza mı üzüleyim, Bunların hepsini geçtim, senin başını örterek, ahlaki yetişkinliğe ulaştığını zannedip, büyüklere saygıyı ve mezarlıkta küfür edilmeyeceğini öğrenemediğini öğrenen ailene mi üzüleyim…
Bu laflarını ve bana karşı yapılanları düşündükçe, aklıma neyi eksik yaptım sorusu gelmiyor değil, Dağılmakta olan bir imparatorluğu, dört bir tarafı düşmanla çevrili Anadolu’yu, köylerinde Rumların tecavüzlerine maruz kalan analarımızın olduğu şehirleri, silah arkadaşlarımla bir olup, gece gündüz demeden savaşarak kurtarmaya çalıştık…
Biz de bilirdik, Kazım Karabekir’le, İsmet İnönü’yle, Fevzi Çakmak’la Avrupa’ya kaçmayı, Londra’da, Paris’te, Roma’da senin gibi aylak aylak gezmeyi, elinde kameralarla fotoğraf çekenlere 5 sterlin verip, Osmanlı’nın arkasından atmayı…
Ama yapmadık, yapamadık.
İçimizde ki vatan sevgisi bu isteklerimizi yendi…
Kimimiz evinden barkından oldu, kimimiz anasını, kimimiz eşini, kimimiz çocuklarını kaybetti… Ama hiç pes etmedik… Beni zaten biliyorsun, umarım öğretmenlerin anlatmıştır, hayatımın hepsi cephede geçti sayılır, Evlenip, soyumu devam ettirmek için zaman bile bulamadım…
Senin yaşında, cephe de binlerce Anadolu kadını öldü, senin bu günleri görebilmen için biliyor musun?
Nene Hatun’u anlattılar mı sana ondan haberim yok ama bence iyi bir araştır… Diyorlar ya, ben Osmanlı’yı dağıtmışım… Ben dünyaya gelmeden zaten Osmanlı birçok toprağını kaybetmişti… Balkanlarda, doğu da, güneyde kalmamıştı bir yer…
Anadolu komple işgal altındaydı… İşte biz silah arkadaşlarımızla Türklerin anayurdu bildiğimiz Anadolu’yu geri aldık… Geri alınca da halkı yönetime katalım, halkın sözü olsun diye Cumhuriyeti ilan ettik.
Cumhuriyeti hiç ortaya çıkarmasaydım, İmparator gibi bir hayat yaşardım onu belirteyim. Ama, Orta Asya’dan geldiğinden beri özgürlüğüne düşkün olan asil Türk Milletine en uygun yönetim şekliydi Cumhuriyet…
Cumhuriyeti ilan eder etmez ilk işimiz, Osmanlıyı parçalanmasına hız katan, senin gibi körpecik beyinleri istedikleri şekilde yıkayan, dini kendilerine göre öğreten tekke ve zaviyeleri kapatmak oldu…
Bırakalım da insanlar, son güzel dini, tertemiz kutsal kitap Kuran’dan öğrensinler istedik…
Tevhidi Tedrisat kanunu çıkarak Eğitim-Öğretimi birleştirdik, kız çocuklarının okuması için önlemler aldık. Hatta sen bilmezsin belki, büyüklerine sor… 29 tane İmam Hatip Okulu ve İlahiyat Fakültesi açtık…
Kadınlarımız ezilmesin, yönetimde söz sahibi olsun diye, birçok Avrupa ve Dünya ülkesinde bile yokken, kadınlara seçme ve seçilme hakkı verdik… Kadınları iş hayatına yönlendirdik, devlet memurlukları görevine aldık… Ezilmeyin, yücelin diye…
Kızım; Bu ülke, bu millet öyle yüce bir millettir ki…
Biz, Osmanlıyı kuran Ertuğrul Gazi’yi de minnetle anarız, İstanbul’u fetheden Fatih Sultan Mehmet’i de, Anadolu’yu Türk Yurdu haline getiren Alparslanı’da…
Biliyor musun, Cumhurbaşkanı olduğum dönemde, Arap Kralı, Beytullah- Kabe’yi kaldıracağına dair bir söz sarfetmiş ve krala bunun karşılığında Türk Ordusuyla Arabistan’ı yerle bir edeceğimi belirtmiştim…
Unutma yavrum, “Tarihini unutmuş bir millet, başka milletlerin avı olmaya mahkumdur…”
Ömrüm yetmedi, 57 yaşında göç ettim fani dünyadan…
Ömrümü Türklüğe adadım…
Ölmeden önce, “Benim naçiz vücudum elbet bir gün yok olacaktır, ama Türkiye Cumhuriyeti ilelebet payidar kalacaktır” dedim…
Mirasımın büyük bir kısmını, Türk Tarih Kurumuna ve Türk Dil Kurumuna bağışlamak için talimat verdim…
Şahsi meselem Hatay Sorununun çözüldüğünü göremesem de, olayın tamamen bizden tarafa çözülmesi için tüm girişimleri yaptım…
Bugün, bana kötü sözler sarfettiğin yer var ya, Anıtkabir, orayı ben yaptırmadım… Benim isteğim, Hatay, Dörtyol’a gidip, hayatıma orda devam edip orda kalmaktı… Olmadı, İstanbul’da, acımasız bir hastalığın pençesine düşüp, orada öldüm…
Benden sonra gelenlerde, benim için bir anıtmezar yaptırmayı düşünüp, Ankara’ya nakletmişler naaşımı…
Mektubumu fazla uzatmak istemiyorum…
Ben senin yaşındayken, askeri okulu bitirmiş, ülkeme nasıl hizmet ederim hesabı yapıyordum… Sen de bundan sonra ki hayatında güzel şeylerle anılmak istiyorsan, ülken için, Türklük için, dinin için güzel şeyler yap…
Ben hala bütün ümidimin gençlikte olduğuna inanıyor ve seni en kalbi duygularımla selamlıyorum…
Gazi Mustafa Kemal“ diye bir mektup yazardı herhalde bu kızımıza Ulu Önderimiz” Saygılarımla Hanefi Zobar/İngilizce öğretmeni
NEDİR ATATÜRKSÜZLÜK!
Ertürk Özel’in ifadesi ile bir de “Nedir Atatürksüzlük, yazalım mı?”
Mardin Nusaybin senfoni orkestrasının olmaması, Atatürksüzlüktür.
Uşak, Dünya Aşı Üretim Merkezi diye bir kurumun olmaması Atatürksüzlüktür.
Mesela; belki duydunuz, Clare Sheridan isimli bir yazar vardı. Türkiye'de yaşamıştı. Türklerden hiç haz etmezdi. Bir yazısında, 1925 yılında Ordulu fındık üreticilerinin dünya fındık piyasası fiyatlarını yükseltmeye çabalamasıyla alay etmiş, bizim üreticilerimizi, çiftçilerimizi küçümsemişti.
Hah işte; 1925'te olduğu gibi bugün de dünya fındık piyasasını belirleyen Orduluların olmaması, Atatürksüzlüktür.
Sonra Alman ve Fransızlara Türk otomobili, Ruslara Türk füzesi, Kore'ye Türk telefonu satmıyor olmak; tam bir Atatürksüzlüktür.
Orta Doğu'ya teknoloji yatırımı projeleri için Türkiye'ye danışan bir Amerika'nın olmaması, Atatürksüzlüktür.
Türkiye'ye düzenlenen kültür turları için harıl harıl Türkçe çalışan İtalyanların olmaması Atatürksüzlüktür.
Beyaz perdede Rambo, Örümcek Adam, Süpermen yerine Malkoçoğlu'nun, Tonyukuk'un, Hacı İlbey'in kahramanlıklarını izleyen Amerikalı çocukların olmaması Atatürksüzlüktür.
Sivas'tan fırlatılmış uzay aracının Ay yüzüne Türk bayrağının dikilmiyor olması Atatürksüzlüktür.
Hititçe, Sümerce öğrenmeye hevesli Türk gençliği yerine taktukçu gençliğin olması Atatürksüzlüktür.
Kayra'yı değil de Zeus'u, Umay'ı değil de Afrodit'i bilmeyi "entelektüel olmaktan" saymak, Atatürksüzlük.
"Vay be gavur yapıyor," yerine "Biz daha iyisini yapacağız," demeye dillerin bir türlü varmıyor olması Atatürksüzlüktür.
Bir milletin yüksek ruh ve karaktere, şanlı bir tarihe, savaşa değil de 36 milleti bir araya getirmiş atalara sahip olduğunu ve bu ataların zamanın yüksek ilmi, sanatı sayesinde kıtalara hükmettiğini unutması, Atatürksüzlüktür.
Çünkü bize Atatürk bunları hatırlatmıştı.
Çünkü kağnıdan uçak, çobandan pilot çıkaran Atatürk'tü.
Biz hep özlemle ve minnetle anıyor isek, bugün niye Atatürksüzüz?
SAKIN İNANMAYIN.
Öldüğünü söyleyecekler…
Sakın inanmayın.
Fikirler ölmez.
Mustafa Kemal Atatürk 1881–1938 ∞ Bir milletin yolunu aydınlatan ışık, bir tarihe sığmaz.
Gönülde sevgisi, yolunda izi kalmasın isteyecekler.
İzin vermeyin.
Büyük ölüler yas tutularak değil, açtıkları yoldan sapmadan yürünerek anılır.
Onu özlemek; hüzünlü bir hatıra değil, göğsünü kabartan ve her an ilkelerine bağlılık gerektiren bir yürüyüş.
Öldü diyecekler inanmayın, fikirleri bizimle ebediyen yaşayacak…